Tame Impala is behalve een beestje dat ronddartelt in Afrika ook de naam van een psychedelische rockband uit Australië, die op Lowlands 2010 zijn debuutoptreden in Nederland beleefde. In de kleinste tent van het festival liet het viertal het publiek zweven op galmende samenzang en aanstekelijke grooves. Het geluid doet denken aan bands als The Beatles, Cream en Jefferson Airplane. Toch bewees Tame Impala meer te zijn dan een goedkope retro rip-off.

Een zichtbaar gespannen geluidsman test de nagalm van de microfoon. Zijn stem echoot de Charlie binnen: “One, two, check-check.” Het kleinste en meest intieme Lowlandspodium maakt zich op voor de klanken van de uit Perth afkomstige band Tame Impala. Dit moet hun doorbraak worden in Europa en de nerveuze roadie lijkt zich er daarom van te willen verzekeren dat alles klopt. Niks laidback dus, en de relaxte houding waar Australiërs in het algemeen om bekend staan is ver te zoeken. Deze houding wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de band zelf, die op blote voeten en in gescheurde jeans op ongedwongen wijze hun muziek speelt.

En wat voor een muziek! Het is haast alsof John Lennon uit de dood is opgestaan en het psychedelische randje van zijn muziek volledig oprekt met alle mogelijkheden van nu. ‘Psychedelische hypno-groove rockmuziek’ is hoe Tame Impala het zelf noemt, en dat dekt de lading heel aardig. Hypnotiserende geluidseffecten worden afgewisseld met stevige grooves en pakkende gitaarriffs. De stem van zanger Kevin Parker galmt er bezwerend doorheen.

Sfeermakers
Het eerste nummer voelt aan als een aangename, lome geluidsbrij waarop je zachtjes wil meedeinen. Daar komt verandering in, wanneer de debuutsingle ‘Solitude Is Bliss’, afkomstig van het album Innerspeaker, ten gehore wordt gebracht. De broeierige loomheid maakt plaats voor een opzwepend poppy geluid, dat de dansspieren van het publiek volop in beweging brengt. Echt helemaal los gaat het zelfs tijdens de zeer geslaagde cover van de internationale dance hit ‘Remember Me’ van Blue Boy. Geconcentreerd moedigt de band de menigte aan tot er een enthousiaste hippie-rave ontstaat.

Psychedelica anno 2010
Is het de aanstekelijke werking van de muziek of de herkenbaarheid van de sound? Ach, het één sluit het ander niet uit en bovendien: wat is er mis met een beetje retro? Tame Impala is niet simpelweg een kopie van bands uit vervlogen tijden, maar steekt psychedelische rockmuziek in een nieuw en energiek jasje.

Mochten de bandleden aanvankelijk nog overkomen als een stel ‘koele kikkers’ die gelaten het applaus in ontvangst nemen, na ruim drie kwartier muzikaal te zijn ondergedompeld in Tame Impala’s bezwerende melodieën lijkt niemand zich daar nog om te bekommeren. Is het verlegenheid, of hebben ze zich misschien te goed gedaan aan een stevig portie nederwiet? De band weet live in ieder geval te overtuigen.

29-08-2010