Inmiddels is het in de trancewereld traditie om een al uitgebracht album te laten remixen door collega’s. Ook het in 2008 uitgebrachte Twice in a Blue Moon van Ferry Corsten is inmiddels onderhanden genomen. Het resultaat is een slap album, dat pas naar het einde toe iets spannender wordt.

Ferry Corsten is het onbekendere broertje van de internationaal erkende dj’s Tiësto en Armin van Buren. Zij werden beiden drie keer achter elkaar uitgeroepen tot beste dj ter wereld. Deze prestigieuze titel ontbreekt in de kast van Corsten. Maar hij is zeker geen groentje meer. De 36-jarige dj is al sinds 1989 bezig met muziek maken en bracht onder eigen naam inmiddels drie officiële albums uit. Van de meest recente, Twice in a Blue Moon, ligt nu de ‘remixed’ versie in de winkels.

De plaat begint voorspoedig met de openingstrack ‘Shelter Me’. Het nummer start met een lichte bas, die al gauw overgaat in een stevigere en zwaardere beat. Dan doet ook de pakkende melodie zijn intrede. De combinatie van dit melodietje en de stevige beats maken het tot een sterk nummer om mee te openen.

Ook ‘Black Velvet’ begint goed. Het intro heeft iets weg van ‘Flat Beat’ (wie herinnert zich de videoclip met die gele pop niet?) van Mr. Oizo. Helaas verpest de flauwe vrouwenstem het hele nummer, waardoor het niveau zakt tot die van typische Belgische ‘Eurodance’-acts als Milk Inc., Lasgo en Kate Ryan. De lengte van maar liefs negen minuten helpt niet mee.

De volgende zeven nummers weten het niveau niet op te krikken. ‘We Belong’ kampt met hetzelfde probleem als ‘Black Velvet’. De vervormde vrouwenstem is vervelend en de tekst is nietszeggend: ”Quiet witness to forever/In my silence I keep holding on/I am waiting till forever/And I understand where we belong”. Andere teksten zijn niet interessanter. Nu draait het bij dance niet om poëzie, maar er moet toch meer van te maken zijn. Luister maar naar een dance act als LCD Soundsystem om te horen hoe het wel moet.

‘Gabriella’s Sky’ en titeltrack ‘Twice in a Blue Moon’ schieten te kort op een ander vlak. Het eerste nummer begint met een eenvoudige, maar stevige basbeat. In plaats van hierop verder te borduren, onderbreekt een dromerig intermezzo het nummer. Vanaf hier nemen de hogere beats het over van de zwaardere tonen. Ook ‘Twice in a Blue Moon’ moet het meer hebben van irritante beats uit de hogere regionen. Jammer.

Vanaf de laatste drie nummers wordt het pas interessanter. Corsten durft nu blijkbaar af te wijken van de veilige, maar voorspelbare ‘trancepaden’. Dit komt de muziek ten goede. Marlo’s remix van ‘Brain Box’ is de beste van de allemaal. Maar dan zit de plaat er al bijna op.

Uiteraard kan Ferry Corsten en zijn collega’s niet kwalijk genomen worden dat de muziek klinkt zoals het klinkt. De hoge tonen, melodieën, de dromerige sfeer en vrouwenstemmen zijn nou eenmaal onlosmakelijk verbonden met trance. Je kunt van hardrockers ook niet verlangen dat ze wat zachter spelen. Maar juist op de momenten dat er eindelijk wordt afgeweken van deze ‘standaard’, kan dat interessante muziek opleveren. Ook Twice in a Blue Moon Remixed had veel gewaagder gemogen.

31-12-2009