Twaalf jaar geleden stond Trijntje Oosterhuis drie keer in het voorprogramma van haar grote jeugdheld Michael Jackson. In augustus dit jaar wilde ze hem nog eens live zien. Helaas kreeg ze daar de kans niet voor. Met het overlijden van Michael Jackson op 25 juni 2009, stierf haar liefde voor hem en zijn muziek echter niet. Oosterhuis heeft haar volledige ziel en zaligheid in het album Never Can Say Goodbye gestoken: een album met haar favoriete Jackson nummers.

Oosterhuis benadrukt in haar voorwoord in het cd-boekje dat haar nieuwe album geen tribute is, maar een verzameling van privéopnames van haar favoriete MJ’s, als ode aan Michael Jackson. “Het is een project dat puur uit liefde voor zijn muziek is ontstaan. Toen ik hoorde dat hij was overleden heb ik echt in de keuken staan huilen,” aldus Oosterhuis. Kort daarna kwam gitarist Leonardo Amuedo naar Nederland en stelde hij aan Oosterhuis voor om met een aantal Jacksonsongs aan de slag te gaan. “Geen moment hadden Leonardo en ik het idee om het ook daadwerkelijk uit te brengen.” Uiteindelijk heeft de zangeres toch de keuze gemaakt de nummers op te nemen en het als album uit te brengen. Deze keuze zullen zowel fans van Michael Jackson als van Oosterhuis waarderen.

Omdat het album zo plain is gehouden (één gitarist, geen producer, weinig poespas), klinkt het puur en eerlijk. Op de tracks klinkt de heerlijke soulstem van Oosterhuis en het spannende gitaarspel van Amuedo: een combinatie die magisch klinkt. Het album bestaat voor het grootste deel uit rustige nummers en maar drie opzwepende nummers. Zo creëert het nummer ‘I want you back’ direct een feelgoodgevoel.

Bijzonder aan het album is dat Oosterhuis de vrouwelijke achtergrondkoortjes zelf verzorgd heeft. Dit doet ze ontzettend goed, vooral bij het nummer ‘Human Nature’. Keith John is verantwoordelijk voor de mannelijke backing en zingt in het nummer ‘I’ll be there’ ook stukjes lead. Door zijn stem van begin tot eind goed op te bouwen, hoor je dat hij zijn gevoel legt in zijn zang.

Oosterhuis geeft aan ontzettend te hebben getobd over eventuele afkeurende meningen over haar nieuwe album. Ze wil niemand op de tenen trappen en dit blijkt ook uit haar nederige voorwoord. Die nederigheid hoor je af en toe ook terug op haar album. Het album is helemaal in de stijl van Oosterhuis, maar ze heeft niet aan ieder nummer haar eigen muzikale wending gegeven. Waarschijnlijk uit respect voor haar idool. Dit is wel jammer, want Oosterhuis’ muzikale creativiteit maakt gewoonlijk van iedere cover iets extra bijzonders.

Het album is voor de akoestische muziekliefhebber, Michael Jackson -fans én Oosterhuisfans een waar genot om naar te luisteren: ingetogen, puur en romantisch. Zonder de angst te hebben dat het album door een aantal critici niet gewaardeerd wordt, mag Oosterhuis met recht trots zijn op dit prachtwerk. Michael Jackson zou dat waarschijnlijk ook zijn geweest.

24-12-2009