Ik luisterde weer eens naar The Pogues. Dat moet ik eigenlijk niet meer doen. Niet omdat ik de muziek niet meer goed vind. Integendeel, de muziek is nog steeds geweldig. Maar ik word er een beetje treurig van sinds ik die foto gezien heb. Die foto van de Shane MacGowan van nu.

Ooit, we spreken over midden jaren ‘80 van de vorige eeuw, was Shane MacGowan de charismatische zanger en bandleider van de Londense folk/punkband The Pogues. De bandnaam is een verwijzing naar de Ierse verwensing ‘póg mo thóin’, wat zoveel betekent als ‘lik mijn reet’. Dan weet je gelijk in welke categorie je The Pogues moet plaatsen.

De doorbraak kwam toen Elvis Costello in 1985 de twee plaat Rum, Sodomy and the Lash produceerde. Costello schraapte de wat al te scherpe randjes ervan af, maar liedjes van The Pogues waren nog altijd niet voor zwakke vogeltjes. Vooral de teksten niet, in combinatie met de rauwe stem van Shane MacGowan. Shane zei toen al zelden nee als hem een  alcoholisch drankje werd aangeboden.

De volgende plaat If I Should Fall from Grace with God, (Elvis Costello was er inmiddels met bassiste Cait O’Riordon vandoor gegaan) werd een nog groter succes, maar het drankgebruik van Shane begon uit de hand te lopen. Steeds vaker werden concerten op het laatste moment afgezegd omdat hij niet meer op zijn benen kon staan. Letterlijk.

Als hij wel kwam opdagen, was hij amper te verstaan. Grotendeels door de liters alcohol die al in de strot verdwenen waren, deels omdat zijn gebit in rap tempo begon af te takelen. Het laatste ongetwijfeld een gevolg van het eerste. In 1991 was het genoeg. Shane MacGowan werd uit The Pogues gezet. Er verschenen nog twee albums, maar The Pogues waren The Pogues niet meer.

En toen zag ik een paar jaar geleden die foto. Wie me wees op de afbeelding weet ik niet meer, maar ik ben hem niet dankbaar. Naar de vaantjes gaan en muzikanten; ze horen een beetje bij elkaar. Chet Baker, Jim Morrison, Kurt Cobain, noem ze maar op. Een vredige, pijnloze dood op hoge leeftijd was het allemaal niet. Maar je kunt ook overdrijven, Shane. Het is verschrikkelijk, die foto. Er staat geen tand meer in zijn mond. Een glas in de hand, dat wel natuurlijk. Het haar al vierentwintig weken niet gewassen en een blik van een heroïneverslaafde met een slechte dag. Dat beeld zie ik nu dus telkens voor me, als ik luister naar The Pogues.

Inmiddels schijnt Shane weer bij de band te zijn. Ze treden af en toe zelfs op. Zijn gebit schijnt te zijn gerestaureerd door Spaanse wondertandartsen. Of beeldhouwers. Hij schijnt minder te drinken, met de nadruk op minder. Het doet er niet meer toe. Ik wou dat ik die foto nooit gezien had.