Nadat ze de middelbare school hadden afgemaakt, konden de Britse jongemannen van Bombay Bicycle Club zich volledig richten op de muziek. Het resultaat is het debuutalbum dat deze zomer uitkwam. Ze zijn jong, gedreven, de wereld staat voor hen open en I Had The Blues But I Shook Them Loose is hun visitekaartje.

In Engeland werden ze al een paar jaar in de gaten gehouden. Ze wonnen de ‘Road to v’ bandwedstrijd en na het uitbrengen van hun eerste EP The Boy I Used To Be kregen ze al snel labels opgeplakt als ‘Hottest band’ en ‘Best new thing’. De jonge leeftijd van de bandleden bood zonder meer potentie en het wachten was op meer materiaal. De jongens waren toen echter nog gebonden aan het onderwijs en er moest eerst een diploma worden behaald. Een full-length album opnemen zat er nog niet in en veel verzoeken voor optredens moesten worden geweigerd.

Die tijd is voorbij, want ondertussen is het muzikantenleven voor deze vier jonge honden een feit. Ze hebben de langverwachte plaat opgenomen, twee singles uitgebracht, ze speelden vorig jaar op London Calling en brachten deze zomer een bezoek aan Pukkelpop. Ook de komende maanden zitten ze niet stil, want hun agenda is volgeboekt met optredens door het hele Verenigd Koninkrijk.

Bombay Bicycle Club mag dan jong zijn, de plaat is dat allerminst. Er wordt een mix van indie, britpop en new wave gepresenteerd die zeer volwassen aandoet. Hun veelzijdigheid is goed te horen in de single Dust On The Ground. Het nummer klinkt in het begin typisch new wave: strakke gitaarrif gecombineerd met donkere, nasale zang die direct doet denken aan bands als Interpol, Editors en White Lies. De donkerheid verdwijnt al gauw als de tweede gitaar een vrolijke melodie begint te spelen en zanger Jack Steadman in zijn, meer vertrouwde, dromerige zangstijl over gaat. Daarnaast zijn de verschillende drumpartijen een welkome afwisseling die ervoor zorgen dat dit nummer, maar ook de rest van het album, geen moment saai wordt.

Het feit dat er op I Had The Blues But I Shook Them Loose ook drie nummers zijn opgenomen die op eerdere EP’s stonden geeft aan dat de band al vroeg wist wat hij wilde en dit goed hebben voortgezet. Er is geen enkel nummer dat uit de toon valt en het album klinkt als een solide geheel. Dit zorgt er wel voor dat er geen nummers zijn die er echt uitspringen en dat de aandacht tijdens het luisteren verslapt. Het is typisch een CD die je in zijn geheel meerdere malen beluistert zonder te kunnen zeggen welke nummers er precies op staan.

Desalniettemin is dit debuut zeker de moeite waard en doet het naar meer van Bombay Bicycle Club verlangen. Ze zijn jong, muzikaal en hebben een debuut afgeleverd waar je ‘u’ tegen zegt. Hun visitekaartje ligt in de winkels en hopelijk is deze club nog lang niet uitgefietst.

10-09-2009