“Luistermuziek om bij te staren, te contempleren, of gewoon een pilske bij te drinken.” Dat is de muziek van Bird. Het is muziek waar je stil van wordt. Of het nu gaat om opener ‘A long time lighting’ of het liefdesliedje  ’J', de zes nummers op deze EP zijn van hoge kwaliteit.

Er is muziek die buitengewoon goed bij een bepaalde stemming past. Zo luister ik naar Calypso Mama als het leven me toelacht, naar Ceremony in een boze bui, naar The Pogues als er een avond gevuld met bier voor de deur staat en naar Elliott Smith als het even niet meezit. Bird zal vooral opgezet worden in een melancholische bui. Om het weer te geven in een cliché: denk aan een regenachtige zondagmiddag op het platteland. De open haard geeft warmte af, de regen slaat tegen het raam en je kijkt door datzelfde raam tussen de druppels door naar buiten, waar een grauw landschap zich voor je ogen uitstrekt. Zoiets. En dan de muziek van Bird.

Rasmuzikanten
Wat al snel duidelijk wordt tijdens het luisteren naar Arjenballet is dat violiste Janne, Bassist Jak en zanger/gitarist Bardt rasmuzikanten zijn. Achtergrondinformatie bevestigt dat deze drie al vele jaren bezig zijn met musiceren. Sinds 2008 doen ze dat samen, wat heeft geleid tot een debuut 10”. Ja, een 10”, dat betekent dat het een echte plaat is, gemaakt van vinyl. Past goed bij het beeld van de regenachtige zondagmiddag uit de vorige alinea, nietwaar? Ook de nieuwe EP Arjenballet is uitgebracht op vinyl. Een cd’tje is bijgevoegd voor de modernere luisteraars onder ons.

Echte liedjes
De combinatie van basgitaar, viool en akoestische gitaar werkt perfect voor deze stijl van muziek.  Bovendien weet Bardt met zijn stem precies de juiste snaar te raken. Daar waar nodig wordt hij ondersteund door Jak en Janne, wiens stemmen een goede aanvulling vormen op het geluid van Bardt. ‘Still not stale’ is hier een mooi voorbeeld van.

Verwacht geen gedoe met effecten, Bird laat de muziek(instrumenten) zelf spreken. Het gaat om de liedjes. Dat betekent echter lang niet altijd dat gebruik gemaakt wordt van de geijkte opbouw (couplet – refrein – bridge). Door pakkende zanglijnen en mooie melodieën is herhaling niet altijd nodig, zoals ‘Not soft’ mooi laat zien. Een intro, een couplet, een refrein en dat was het dan. Je merkt meteen hoe gewend je bent aan herhaling binnen de popmuziek.
Maar laat je niet misleiden door het voorgaande, Bird schrijft ook pakkende refreinen. Het wonderschone nummer ‘J’ is hier een mooi voorbeeld van.

Muzikale invloeden
Invloeden benoemen is altijd een heikele onderneming. Uit betrouwbare bron is bekend dat Lou Barlow, Damien Jurado en Wilco tot de muzikale voorbeelden behoren. Maar de opgave waar Bird, evenals elke nieuwe band overigens, voor staat is om binnen het overvolle singer/songwriter-genre een eigen plek te veroveren. Met deze derde release heeft Bird een grote stap voorwaarts gemaakt en toont de band een eigen gezicht. Alle lof daarvoor. De band maakt kleine, persoonlijke liedjes die vooral heel menselijk klinken. Nergens ontstaat het idee dat Bird artiesten nadoet, of iets anders probeert te zijn dan wat ze is.

Dus laat die regen maar tegen het raam slaan en mijn opgetogen stemming omslaan naar melancholie. Samen met Bird verwelkom ik de herfst.

04-11-2010