Vakantie wordt verheerlijkt. Mensen kijken er maandenlang naar uit. Even weg. Weg uit de sleur. Weg van het kantoor. Weg van de baas. Als ik dat soort gesprekken beluister, vraag ik me weleens af of deze mensen niet van hun leven houden. Of ze eigenlijk veel liever een andere baan zouden hebben.

Schrijvers hebben nooit echt vakantie. Ze pakken wel hun koffer in en nemen de trein naar Schiphol, maar het opschrijfboekje gaat mee in de handbagage. Niet alleen op de plaats van bestemming wordt geschreven, ook tijdens het reizen zelf worden aantekeningen gemaakt.

Alles wat opvalt, wordt genoteerd. Nog geen idee waartoe het kan leiden. Alleen het feit dat iets opvalt, maakt het waard om opgeschreven te worden. De uitheemse bloemen, de beschilderde huizen, het andere eten. Vind maar woorden om smaak, geur en sfeer te beschrijven. De schrijver wordt uitgedaagd. Want het is niet zo vanzelfsprekend dat hij die wonderlijke avondstemming ook op papier kan vangen. Of dat het hem lukt om die vismarkt voor de lezer tot leven te brengen.

Zoiets vergt oefening. Daarom heeft een schrijver nooit vakantie. Hij moet schrijven. Zijn vingers moeten de pen laten dansen. Iedere dag weer. Zoals een pianist zijn toonladders moet oefenen, zo moet een schrijver het alfabet bespelen.

Nieuwe landschappen, andere klanken, onbekende geuren inspireren de schrijver. Uit zijn pen vloeien verhalen die hij thuis achter zijn bureau nooit had kunnen bedenken. Hij plukt wat uit het National Park, hij steelt iets uit de achterbuurten, combineert dat met ervaringen in het plaatselijk openbaar vervoer en voilà! een nieuw verhaal is geboren.

Opgetogen stopt de schrijver de volgeschreven vellen in zijn koffer. Hij gaat huiswaarts om de puntjes op de i te zetten. Als hij zoals altijd bij zijn vertrouwde bakker een brood gaat kopen, blijkt de bakkersvrouw al even opgetogen. Zij is net terug van een toer door Indonesië en heeft het daar geweldig naar haar zin gehad. Helemaal uitgerust, verzekert zij, hoewel ze iedere ochtend rond vijf uur gewekt werden om aan het programma te beginnen. En binnenkort zijn ze een poosje gesloten, voegt ze eraan toe. Bij thuiskomst had zij samen met de bakker besloten om de winkel eens wat op te frissen. Het oude plafond eruit, nieuwe lampjes, nieuwe kleurtjes. Haar wangen blozen ervan.

Peinzend gaat de schrijver huiswaarts, het halfje bruin onder zijn arm. Is het dat, vraagt hij zich af. De nieuwe horizonten, de vreemde vogels onderweg, buitenlandse valuta in je portemonnee. Het zet je zintuigen weer aan het werk en bij thuiskomst zie je je eigen wereld met nieuwe ogen. Daarom hebben we met z’n allen zo hard vakantie nodig.