Wie ooit in het Toscaanse stadje Siena is geweest, herkent onmiddellijk de betoverende sfeer die Anne Fortier in haar roman Julia beschrijft. Hoewel de avontuurlijke factoren soms een beetje over the top zijn, is de duik in de geschiedenis juist natuurlijk sterk. Eindelijk weer een flinke pil die je in één ruk uitleest.

Julia gaat inderdaad over het liefje van Shakespeare’s Romeo. Haar naamgenote die de hoofdrol vertolkt in deze roman, woont sinds haar derde levensjaar bij haar tante Rose in Amerika. Als zij overlijdt, krijgt Julia een brief die haar aanspoort om direct naar het Italiaanse Siena te vertrekken omdat Julia’s overleden moeder daar iets bijzonders heeft achtergelaten. Julia laat haar hebberige en gemene tweelingzus Janice achter en vliegt per ommegaande naar het avontuur.

Welkome toevalligheden
In het oude stadje, dat qua architectuur is blijven steken in de middeleeuwen, volgen de spannende gebeurtenissen elkaar op en ontmoet Julia vriendelijke en minder vriendelijke mensen. Er bloeit zelfs een ware romance op tussen haar en Allessandro, de heuse verre verwant van Romeo. Julia komt erachter dat zij de afstammeling is van de veertiende eeuwse Giulietta – de ‘echte’ Julia op wie Shakespeare in de zeventiende eeuw zijn toneelstuk baseerde.

Dat deze twee tortelduifjes na 600 jaar weer bij elkaar komen is niet de enige ‘toevalligheid’ in het boek. Maar juist die plotselinge plotwendingen houden het verhaal en de lezer scherp. Het cynisme van Julia laat je hardop giechelen: “…Daar werd hij gevangengenomen door soldaten en onthoofd. En Giannozza had de rest van haar leven Kleen-ex zitten plukken in een klooster.” De krachttermen van Janice zijn hilarisch en komen heel puur Amerikaans over.

Autobiografische elementen
En dat is een van de analogieën, want Anne Fortier is Deens maar emigreerde in 2002 naar Amerika, net zoals Julia op 3-jarige leeftijd van Italië naar Amerika verhuisde. En net als Julia is Fortier al haar hele leven in de ban van Shakespeare’s teksten. Als in het nawoord blijkt dat ook de moeder van Fortier – net als de moeder van Julia – de archieven van Siena al verkend had voordat haar dochter in 2005 het stadje bezocht, is de gelijkenis zowat compleet.

Luchtige geschiedenisles
Dat de details over de Palio (de beroemde paardenrennen in Siena), de historie van Giulietta en Gianozza en de vetes tussen de families Tolomei, Marescotti en Salimbeni niet altijd kloppen, wordt Fortier vergeven. Al vanaf het begin van het boek citeert ze Shakespeare met een knipoog en maakt ze de historie behapbaar door haar luchtige, cynische schrijfstijl.

Tussen de kronieken van Julia’s avontuur is het (verzonnen) dagboek van de veertiende-eeuwse ooggetuige broeder Lorenzo opgetekend. Die tekst sleurt je mee de geschiedenis in en verheldert structuren en gebeurtenissen uit het heden. Doordat er telkens een tipje van de sluier wordt opgelicht, zit je als lezer constant op het puntje van je stoel. Fortier beschikt over de kracht om de plot tot het einde toe spannend te houden, al is de afronding wat zoetsappig. Na Julia is het alleen maar hopen op een nieuwe roman. En die komt er, daar durf ik vergif op in te nemen!

18-08-2010