Ik kom er niet helemaal uit of ik mijn 14-jarige dochter haar droom zou gunnen, of dat ik haar juist tegen zichzelf zou willen beschermen. Laura Dekker ken ik alleen uit de media, dus ik kan daar niet over oordelen. Al trok ik wel even mijn wenkbrauwen op toen ik in haar curriculum vitae las dat ze op haar dertiende helemaal alleen naar Engeland was gezeild. Alsof die solotrip garandeert dat zij twee jaar eenzaamheid en ontberingen kan doorstaan. Het Kanaal is weliswaar een van de drukst bevaren punten op de wereld, maar is niets in vergelijking met al het water dat Laura op haar wereldreis nog tegen zal komen.

Kranten plegen in de komkommertijd artikelen te wijden aan zeilmeisjes. Mijn regionale dagblad voegde daar het uitgebreide bericht aan toe dat in november een boek over Laura verschijnt. Dat bericht roept bij mij meer emotie op dan alleen het optrekken van de wenkbrauwen, want het boek dat oma Riek Dekker gaat schrijven, is bij voorbaat al een bestseller.

Of ik jaloers ben?

Ja!

Als haar uitgeverij het goed speelt, zal Oma Dekker, die wellicht nog nooit een letter heeft geschreven, meer media-aandacht krijgen dan haar lief is. Tegenover dat mediageweld staat de debutant met zijn roman waarop jarenlang is gezwoegd en geploeterd. Hij staat daar met zijn ontroerende of hilarische oorspronkelijke verhaal. Stilzwijgend kijkt hij toe hoe de massa achter het zeilmeisje aanholt. Berustend haalt hij zijn schouders op; hij ziet dat zij geen tijd hebben om zijn personages te leren kennen.

Oma Dekkers boek zal in stapels bij de kassa liggen, terwijl diezelfde debutant al blij mag zijn als zijn of haar boek überhaupt door de winkels wordt ingekocht. Hij is afhankelijk van de willekeur, mode en van de smaak van de inkoper.

In haar boek zal Oma Dekker de balans opmaken van een jaar getouwtrek tussen instanties. Wanneer het daarbij zou blijven, zou dit een interessant leerdocument kunnen opleveren voor betrokken instellingen. Maar ongetwijfeld zal oma de lezer een kijkje in het gezin gunnen, want dáárom zal de aspirant-lezer het kopen. Dit soort boeken appelleert aan de menselijke drang om bij de buren te gluren.

Heel wat BN’ers schrijven een boek. Of beter gezegd; zij laten er een schrijven. Er loopt in Nederland een heel leger broodschrijvers rond dat boeken produceert waarin hun naam nooit vermeld zal worden. Het zou me niets verbazen als Oma Dekker ook gebruik maakt van zo’n ghostwriter. Riek Dekkers naam móet op de cover, dat is belangrijk voor de verkoop. De lezer wil Het Echte Verhaal, maar hoe onthullend zal dat zijn?

‘De wereld wil bedrogen worden, dus worden ze bedrogen.’ De Duitse theologische denker Sebastiaan Franck schreef dat al in de zestiende eeuw, en zie hoe weinig er is veranderd!

Maar ik weet dat de massa ernaast zit: de wereld kan namelijk veel heerlijker en verfijnder bedrogen worden in een goede roman dan in een boek over een zeilmeisje.