‘Ik wil iedereen bedanken. Vooral mijn gezin dat mij heeft laten schrijven, ook op zondag,’ aldus Bernard Dewulf, de verraste winnaar van de Librisprijs 2010. Voor veel Nederlanders een onbekende naam, maar voor lezers van het Vlaamse dagblad De Morgen een gewaardeerd columnist, die sinds zijn ontslag node gemist wordt. Ongetwijfeld zal De Morgen ooit ontdekken dat een krant die slechts de actualiteit brengt, door de lezer al snel een stuk minder interessant gevonden wordt. Maar dat terzijde.

Het bedankje van Dewulf aan zijn gezin trof mij. Omdat ik een echtgenoot heb die geregeld nachtdiensten draait, komen bij mij onmiddellijk beelden uit het verleden boven drijven. Beelden van peuters en kleuters die zich niet bewust waren dat de valse tonen van hun blokfluit of de slag van de dichtvallende deur zich een weg baanden naar boven. Wie ’s nachts gewerkt heeft, heeft overdag recht op ongestoorde slaap. Zonder gekrijs of gebonk. Het was mijn taak om dat soort catastrofes te voorkomen. Een zware opgave met dreumesen die nog maar nauwelijks in staat waren om verbanden te leggen tussen het geluid en de gevolgen daarvan.

Ik zie mezelf weer als halfoverspannen hysterica, nèt op tijd vallende objecten opvangen, opkomende ruzies in de kiem smoren en de hond de bek snoeren. Daarmee, realiseer ik me nu, creëerde ik het tegengestelde van de aangename ambiance waar het voor man en kinderen goed toeven was. Ik hoop van harte dat mevrouw Dewulf dat op elegantere en meer ontspannen wijze voor elkaar krijgt.

Hoe dan ook, de waardering van haar Bernard heeft ze. Getuige het bedankje aan zijn gezin. Dewulf realiseert zich blijkbaar dat hij iets van hen afpakt. Speciaal op zondag. Terwijl die dag voor veel schrijvers, afhankelijk van waar zij zich in hun schrijfproces bevinden, vaak een gewone werkdag is. Ik vind het zelfs een extra fijne werkdag, want alleen het gebeier van verre klokken verstoort de hoognodige rust.

Wat Dewulf zijn gezin op zondag afneemt, is het samenzijn. En samenzijn, het leven delen, is de essentie van een gezin. Die wetenschap brengt Dewulf in een spagaat, want als geen ander is hij zich bewust van de prijs die hij betaalt; immers in zijn winnende bundel Kleine Dagen is ‘de Tijd’ het hoofdpersonage. De schrijver is de observator die zich verwondert over de snelheid van die tijd.

Dus op dat onverwachte en emotionele moment van de toekenning van de Librisprijs dacht Dewulf daar onmiddellijk aan: zijn gezin bedanken voor de ruimte die hij kreeg om te schrijven. Ook op zondag.