Het lijkt zo veilig en onbezorgd: opgroeien in de rust van een IJslands fjord. Met als enige gezelschap een trouwe hazewindhond, een adelaar, je beschermende broers en je ouders. Niets is minder waar. Het leven van Lidewijde in Hellend vlak van Laura Broekhuysen is zeker niet zonder zorgen.

De waakhond is te doof om haar te bewaken, haar broers maken haar bang met verzonnen feiten en haar ouders ruziën over de opvoeding. Om zich van deze moeilijke wereld af te schermen trekt Lidewijde zich terug in haar eigen kinderlijke wereld. Een wereld vol kleuren, geuren, sprookjes, liedjes en mythes over raven, klazen en angstaanjagende vrouwtjes. Maar welke van deze verhalen maken deel uit van haar kinderlijke verbeelding en welke zijn echt? Welke angsten zijn verzonnen en welke zijn gegrond?

Bijzondere stijl
Broekhuysen, afgestudeerd violiste, drukt in haar tweede roman wederom haar persoonlijke, muzikale stempel op het proza. Niet zozeer vanwege de muzikale termen die de lezer om de oren vliegen, maar vooral door het rijm, de alliteraties en de ritmes. Er klinkt niet alleen muziek door in haar schrijfstijl, het hele boek is vergeven van zintuiglijke waarnemingen. De lezer krijgt een wereld voorgeschoteld waarin alle zintuigen geprikkeld worden. Maar Broekhuysen zou Broekhuysen niet zijn als ze deze zintuiglijkheid geen speelse draai geeft. Zo produceren sommige felle kleuren zo’n hoge toon dat er rood van uit je mond komt. Kleuren zijn immers ‘de hoogste geluiden die je niet met je oren maar wel met je ogen kunt vangen’.

Die speelse draai komt veel vaker voor in het boek. Broekhuysen toont een heel originele kijk op de wereld. Hierin kunnen mensen als duplomannetjes uit elkaar worden geschroefd en ontstaan grappige woorden als ‘huilmuil’. Daarnaast speelt ze met de betekenis van woorden: de naam van de adelaar Gammur betekent bijvoorbeeld gier . Het verhaal zit vol met symbolen en beeldspraak. Zij geven net zoals de adelaar het verhaal een dubbele laag.

Puzzel van details
Hellend vlak is een opeenstapeling van details. Ondanks deze details kun je niet exact beschrijven hoe de personen en hun leefwereld eruit zien. We weten veel van Lidewijdes gedachtekronkels, maar naar haar leeftijd blijft het gissen. Dit geeft de lezer de ruimte om zijn verbeeldingskracht in te zetten en de open plekken zelf in te vullen.

Het is opvallend hoe goed alle details uit het verhaal in elkaar passen. Broekhuysen werkt ze allemaal, hoe klein ze ook zijn, uit. Ze weet ze allemaal later in het boek weer met elkaar te verbinden. Hierdoor is elk detail van betekenis, ook de IJslandse woorden die lang niet altijd naar het Nederlands vertaald zijn.

Weer levert Broekhuysen, dankzij haar eigenzinnige schrijfstijl, een boek af dat verre van cliché is. Hellend vlak is zeker de moeite van het lezen waard. Vergeet echter niet dat door alle details de nodige aandacht gewenst is. Het is geen boek om te lezen als je te vermoeid bent om iets in je op te nemen.

31-10-2011