Er zijn mensen die zonder goede voornemens het nieuwe jaar zijn ingegaan. Dat zijn de fatalisten, die menen dat wàt zij ook doen of laten de wereld toch al verloren is. Mensen die zonder illusies of idealen door het leven sloffen. Mensen die berusten en zeggen dat het ‘mijn tijd wel zal duren’. Dat soort mensen is eigenlijk al dood. Ze eten, werken en slapen met geen ander doel dan een nieuwe dag van eten, werken en slapen. Ontevreden en onbevredigd zappen ze ’s avonds alle 45 kanalen af en ze begrijpen niet waarom ze zich niet gelukkiger voelen.

Op tweede kerstdag sjouwen ze met het hele gezin langs de meubelboulevard en tot besluit eten ze uit kartonnen doosjes bij McDonald’s. Ze hollen achter iedere hype aan en als ze bij de kapper komen, hebben ze alle roddelbladen al gelezen. Ze volgen BN’ers als die een weekje hun auto laten staan en om te voorkomen dat ze hun eigen gedachten horen, hebben ze altijd en overal een iPod op hun hoofd.

Als ik hen vertel dat het leven zoveel méér is dan dat, kijken ze me lodderig aan. Als ik zeg dat Anton Tsjechov een paar dagen voor zijn dood nog een nieuw zomerkostuum bestelde, halen ze hun schouders op over zoveel verspilling. Wat zou ik deze mensen graag aan het lezen krijgen! Ik stel me voor hoe zij zouden veranderen, wanneer zij zich door een schrijver lieten verleiden tot het betreden van onbekende werelden. Geen voorgekookte Disneyparken maar de onmetelijke rijkdom van hun eigen fantasie.

Ik stel me voor hoe ze zouden genieten van de Brontë zusters en van W.F. Hermans en Flaubert. Hoe ze met hun ogen zouden knipperen over de constante omkering van waarden in ‘De voorlezer’ van Bernhard Schlink. Wat zou hun leven verrijkt worden, als ze Kind 44 gelezen hadden. Want wie het boek ontdekt, heeft een levenslange ontdekkingsreis vóór zich.

Terwijl ik vol vuur bovenstaande regels neerschrijf, overvalt mij een ongemakkelijk gevoel. Wie ben ik dat ik zou kunnen bepalen waar anderen gelukkig van worden? Ik kijk slechts door mijn eigen beperkte bril. Ik redeneer vanuit mezelf. Ik wil cadeautjes geven die ik zelf mooi vind. Als mensen liever de winteruitverkoop afstruinen dan dat zij bij de kachel zitten met een goed boek is dat hun goed recht.

Zoals het mijn recht én mijn plicht is om de liefde voor het boek zo breed mogelijk uit te dragen. Ik wens u in 2010 veel leesgenoegen.