De tegenstelling kon niet groter zijn: Gerwin van der Werf stapte afgelopen week in een witte kabeltrui de Amsterdamse Schouwburg binnen. Op het podium twee dames in blote glitterjurken. Vrouwkje Tuinman en Sanneke van Hassel hadden letterlijk alles uit de kast getrokkken om de avond cachet mee te geven. Zij waren onderdeel van de jury van de eerste Turing Nationale Gedichtenwedstrijd. Een jury die zich flink  had moeten weren, want duizenden ingezonden gedichten zijn niet op een achtermiddag beoordeeld.

Blijkbaar had half Nederland een of meerdere verzen ingezonden. Een leger hulptroepen moest er aan te pas komen om kwaliteit van rommel te scheiden. Nadat het karwei was geklaard, werd een elite van honderd poëten genodigd om de feestelijke bekendmaking bij te wonen. Beloning voor het beste gedicht: tienduizend euro. Van zoveel geld kan de doorsnee dichter alleen maar dromen. Zo’n bedrag in dit verband is wat mij betreft dan ook misplaatst.

Niet dat ik het de winnaar niet gun. Van der Werf, in witte kabeltrui was de gelukkige en ik hoop dat hij er blij van wordt. Uiteraard was hij op dat moment totaal verbluft. Op de foto in NRC Handelsblad van 28 januari staat hij breedlachend tussen de twee hierboven genoemde juryleden. Een derde gedeelte van zijn kunstpagina wijdde NRC aan deze gebeurtenis.

De tegenstelling kon niet groter zijn: onder in een hoekje van diezelfde pagina werd vermeld dat Arjen Duinker de Awater Poëzieprijs is toegekend. De dichter ontvangt vijfhonderd euro. Gezaghebbende poëziecritici hebben zijn bundel, waarvan de naam niet eens wordt genoemd, verkozen tot beste dichtbundel van 2009.

Waar zit nu het tenenkrommende verschil? In aandacht en beloning.

Gerwin de kabeltrui, in het dagelijks leven muziekdocent, scoort met zijn gedicht niet alleen een smak met geld, maar ook een flinke dosis aandacht. Terwijl Arjen Duinker, die zijn leven wijdt aan poëzie en literatuur blij mag zijn met een vermelding op postzegelformaat en een fooi.

15.688 gedichten waren ingezonden.

Steeds luider schreeuwt de middelmaat, steeds meer aandacht krijgt het gepeupel. Ik heb geen oordeel over de kwaliteit van het winnende gedicht in deze wedstrijd. Ik maak me bezorgd over het feit dat de macht van de massa zelfs doordringt in het meest elitaire van alle vormen van literatuur: het gedicht. En dat een kwaliteitskrant daar zoveel aandacht aan besteedt.