Ergens diep van binnen zit bij ieder mens een chip ingebouwd. Die chip zorgt ervoor dat je het verschil weet tussen goed en kwaad. Een ethiekchip dus, die je vertelt om niet in bibliotheekboeken te schrijven, geen oude dametjes van de stoep te duwen en geen brand te stichten in bushokjes. Duidelijk zou je denken.

Het punt is dat die ethiekchip maar een heel dun stemmetje heeft. Teveel lawaai van buitenaf hindert de werking. Teveel rumoer in het eigen hoofd trouwens ook. Sinds gisteren vraag ik me af of een van de twee bij mij het geval was. Dat kwam door een bericht van mevrouw B.. Of ik haar tekst onmiddellijk van mijn website wilde halen.

Wat is er aan de hand?

Nadat mijn debuutroman was gepubliceerd, wilde ik niets liever dan verder met mijn tweede boek. De ideeën liggen klaar. Twintig jaar geleden zou ik gewoon mijn vulpen ter hand genomen hebben. Nu dien ik als schrijver zichtbaar te worden. Flyers ronddelen, lezinkjes geven en natuurlijk mijn website actueel houden. Iedereen met een beetje verstand van internet houdt mij voor hoe belangrijk vooral dat laatste is. Een bezoeker wil op een website iets beleven. Toe maar.

Aan een schrijver valt visueel weinig plezier te beleven. Het proces voltrekt van het hoofd naar de hand. Als ik een danser was, een beeldhouwer of een architect zou ik mijn website kunnen vullen met adembenemende beelden. Een schrijver moet het hebben van tekst. Van zichzelf of van anderen.

Toen de eerste enthousiaste complimenten over mijn roman via de e-mail binnenkwamen, voegde ik daarom de pagina ‘lezersreacties’ aan mijn website toe. En om te voorkomen dat bezoekers denken dat ik die loftuitingen zelf verzin, noteer ik daarachter keurig hun naam en woonplaats. Ik heb dus ongevraagd een privé-mening openbaar gemaakt, en over dat feit protesteerde mevrouw B..

Hoogste tijd om bij mijn ethiekchip te informeren hoe dit zit. Ik concentreer me, maar het antwoord blijft uit: de jonge media dwingen ons om de regels opnieuw vast te stellen. Vroeger had ik er niet over gepeinsd om een aan mij gerichte brief ongevraagd te delen met ik-weet-niet-hoeveel anderen.

Blijkbaar zijn grenzen aan het verschuiven. Ben ik geïnfecteerd door al het bloggen, msn’en en twitteren. Ik heb besloten om niet roomser te willen zijn dan de paus. De gewraakte tekst is verwijderd, maar de pagina lezersreacties blijft bestaan. Mijn ethiekchip heb ik inmiddels geüpdate.