vrijdag, februari 10th, 2012
Steven Spielberg is geen vreemde als het gaat om het regisseren van meeslepende drama- en oorlogsfilms. Eén van de bekendste voorbeelden is Saving Private Ryan, waarin de Tweede Wereldoorlog centraal staat. Dit keer laat hij in zijn nieuwste film War Horse de Eerste Wereldoorlog als een rode draad door de film lopen. War Horse spreekt tot de verbeelding en neemt de kijker mee op een emotionele reis die men niet snel zal vergeten. De jonge en nog vrij onbekende Engelse acteur Jeremy Irvine zet de rol van Albert Narracott als trainer en vriend van Joey op een overtuigende wijze neer.
In War Horse ontstaat er een onbreekbare band tussen de Engelse boerenzoon Albert en het prachtige paard Joey. Wanneer de Eerste Wereldoorlog in 1914 uitbreekt, wordt Joey door Alberts vader aan het Engelse leger verkocht om aan het front in Frankrijk te dienen. Verscheurd door verdriet belooft Albert aan Joey dat ze elkaar terug zullen zien. Dit is het begin van een ongelooflijke reis die Albert en Joey beiden naar de hel op aarde brengt: de loopgraven en slagvelden van de Eerste Wereldoorlog.
Disney-gevoel
De film begint met prachtige shots waarin het Engelse landschap en de natuur goed tot hun recht komen. Dit staat in sterk contrast met de verschrikkingen die het paard Joey in het door de oorlog geteisterde Frankrijk meemaakt. War Horse is echter niet alleen een oorlogsfilm, het is tevens een film over vriendschap en onvoorwaardelijke liefde tussen mens en dier.
Spielberg is een meester als het gaat om het laten zien van emoties, zelfs bij een paard, die beeldt hij op een prachtige manier uit. Dit zorgt soms wel voor een hoog Disney-gehalte, ook omdat het extreme geweld en de slachtingen niet expliciet in beeld worden gebracht. Het geweldige camerawerk van Janusz Kaminski zorgt er daarentegen wel voor dat het soms zoetsappige sentiment niet de overhand neemt.
Paard in de hoofdrol
Steven Spielberg laat zien dat er geen mensen nodig zijn om een film te dragen. De paarden die Joey vertolkten verdienen zeker een Oscar. De kijker voelt de emotie van het paard en leeft mee vanaf zijn geboorte in het lieflijke Devon. War Horse laat de verschrikkingen en geweld zien van de Eerste Wereldoorlog, één van de donkerste bladzijden uit de wereldgeschiedenis. Maar de film toont ook de wilskracht en de liefde tussen mens en dier. De film is een ode aan alle paarden die in deze oorlog vochten en sneuvelden.
Tags: David Kross, David Thewlis, drama, Eerste wereldoorlog, Emily Watson, Film, Jeremy Irvine, Larissa Lambooij, oorlogsfilms, paard, Peter Mullan, Recensie, Steven Spielberg, War Horse
Posted in Film, Recensie | No Comments »
woensdag, februari 8th, 2012
Tweelingen staan bekend om hun ijzersterke band, de zogenoemde ‘twin power’. Maar bij de tweeling in Jack and Jill ligt het anders: Jack kan zijn aanhankelijke zus werkelijk niet uitstaan. Haar jaarlijkse bezoek met Thanksgiving bezorgt hem en zijn gezin dan ook flinke kopzorgen. Kan hij zijn walging lang genoeg opzij schuiven om zijn carrière te redden? En hoe gaat Jill om met haar nieuwe machtspositie? Wat volgt is een aaneenschakeling van flauwe scheetgrapjes en voorspelbare humor, die de carrière van beroepsgrappenmaker Adam Sandler zeker niet goed zal doen.
Jack Sadelstein (Adam Sandler) is een succesvolle reclamemaker. Samen met zijn vrouw Erin (Katie Holmes) en kinderen Sofia en Gary heeft hij het prima voor elkaar en leeft hij in een riante villa in Los Angeles. Maar het jaarlijkse logeerpartijtje van irritante tweelingzus Jill (ook gespeeld door Adam Sandler) zet zijn leven compleet op z’n kop. Hij probeert Jill de dag na Thanksgiving zo snel mogelijk de deur uit te werken, maar door zakelijke ontwikkelingen is ze opeens een belangrijke schakel in zijn loopbaan geworden.
Flauwe humor
Al vanaf het moment dat Jack zijn zus op moet halen bij de luchthaven, vliegen de flauwe grappen je om de oren. Jill heeft natuurlijk veel te veel koffers bij zich – die Jack naar de auto moet tillen – en haar vervelende, grapjesmakende papegaai brengt ook geen grijns op het gezicht van de kijker.
Eenmaal thuis worden de verhoudingen gauw duidelijk: Jack is zijn hele leven al de ‘betere’ helft van het stel en ziet zijn zus als een belemmering. En Jill hunkert naar liefde, aandacht en vooral erkenning van haar tien minuten oudere broer. Op zich een goed thema om een film van te brouwen, maar helaas slaat deze komische uitwerking de plank volledig mis.
Uitstekende bijrollen
De film wordt enigzins grappig als Al Pacino (als zichzelf) om de hoek komt kijken. Een uitstekende bijrol die hij neerzet met veel zelfspot. Katie Holmes doet het ook niet slecht als vezorgende moeder en echtgenote. Een scherp puntje in Jack and Jill zijn de cameo’s van bekend Hollywood. Johnny Depp, Bruce Jenner, Shaquille O’Neal, Billy Blanks en nog veel meer acteurs komen als zichzelf voorbij en zijn zeker een vernoeming waard.
Carrièremisser
Adam Sandler heeft Jack and Jill zelf geschreven en geproduceerd. Samen met regisseur Dennis Dugan maakte hij al eerder de films I Now Pronounce You Chuck & Larry, Just Go With It en Big Daddy. Voor de carriéres van beide mannen is deze productie een echte domper. Met alle films die de afgelopen eeuwen zijn gemaakt, is iets nieuws bedenken zeker moeilijk, maar in Jack and Jill zijn de grapjes bijna mee te praten zo voorspelbaar. Alle ‘flauwe komedie’-elementen komen erin voor: scheetgrapjes, de ‘chimichanga bombs’ van Jill na een Mexicaans feestmaal, eten tussen de tanden tijdens een date en meloenen als voorgevel, om er maar een paar te noemen.
Jack and Jill mag gauw vergeten worden. En Adam Sandler, niet meer doen!
Tags: Adam Sandler, Al Pacino, band, Cameo's, Dubbelrol, familie, feestdagen, Flauwe grappen, Hollywood, humor, Johnny Depp, Katie Holmes, komedie, liefde, los angeles, Onverwoestbaar, Tweelingen
Posted in Film, Recensie | No Comments »
zondag, februari 5th, 2012
Le Havre is een film van Aki Kaurismäki, de Finse regisseur met een voorliefde voor nostalgie. Deze ouderwetsheid komt zowel in de filmstijl als het onderwerp terug. Le Havre gaat over Marcel Marx (André Wilms), een oude schoenenpoetser (en voormalig kunstenaar) die op een dag een Afrikaanse vluchteling (Blondin Miguel) in huis neemt en beschermt tegen de politie die naar hem op zoek is. Samen met de gemeenschap, dat wil zeggen, de bakker, de groenteboer en de barvrouw van het dorp tracht Marcel de jongen veilig naar zijn moeder in Londen te krijgen.
Lange tijd doet Le Havre ouderwets aan. Oude bakken van auto’s, brikkige huisjes, maar ook de typische close-ups en manier van monteren. Allemaal lijkt het uit de jaren vijftig te komen. Totdat er ineens met de euro wordt betaald. Dan schrikt de kijker op en begint na te denken. ‘Wat is dit voor film?’
Crisis
Kaurismäki zei in een persbericht een film te willen maken over de voortdurende crises waarin Europa verkeert. Zowel de financiële, de politieke als een morele crisis hebben volgens Kaurismäki gezorgd voor het immer onopgeloste probleem van de vluchtelingen. Deze vluchtelingen worden, eenmaal in Europa, onmenselijk behandeld. “I have no answer to this problem, but I still wanted to deal with the matter in this anyhow unrealistic film”, aldus Kaurismäki.
Mooi of matig
Onrealistisch is Le Havre zeker. Op sommige momenten doet de film denken aan een soort sprookje dat in een wat ongelukkige setting is beland. De acteurs acteren bijna kinderlijk, alsof ze zich eigenlijk in een theaterstuk bevinden en hun daden en emoties extra duidelijk moeten overbrengen. Het verhaaltje blijft keurig klein, soms zelfs bijna knullig, en is dus zeer simpel te volgen. Af en toe lijkt het zelfs alsof Kaurismäki met opzet van de hedendaagse middelen om een verhaal spannend te maken afblijft, enkel om een statement te maken. De smaak van de kijker bepaalt uiteindelijk of hij hiervan geniet of dat hij ervan gaat knikkebollen.
Kaurismäki wilde met Le Havre het broederschap weer terugbrengen in een wereld die volgens hem in crisis is. Dat is hem zeker gelukt, maar of de kosten tegen de baten opwegen is de vraag. Al met al is Le Havre een lastige film om te beoordelen. Maar dat kan voor sommige mensen juist alle reden zijn om hem te gaan bekijken.
Tags: crisis, dorpje, frans, Jaren vijftig, Kaurismaki, Le Havre, Marcel Marx, nostalgie, onrealistisch, vluchteling
Posted in Film, Recensie | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Open deuren en ramen. Het is de letterlijke vertaling van het speelfilmdebuut Abrir Puertas y Ventanas (Back to Stay) van de Argentijns-Zwitserse regisseuse Milagros Mumenthaler. De kracht van de film is dat Mumenthaler deuren en ramen opent in die zin dat ze op uiterst subtiele wijze een kijkje toont in het leven van drie jonge zussen die zich na het overlijden van hun oma niet zo goed raad weten. Onderlinge spanningen, gevoelens van verdriet en liefde; in de film hoeven ze niet verwoord te worden omdat de zorgvuldig uitgesneden shots en het uitstekende acteerwerk voor zichzelf spreken.
Mysterieus
Zowel een sterk als een discutabel punt is dat de kijker tijdens de film maar heel mondjesmaat nieuwe informatie over de verhaallijn krijgt. Wat is er gebeurd met de oma? Waarom hebben de zussen geen ouders en waarom vertrekt de jongste zus Violeta (Ailín Salas) ineens met een man die niet geïntroduceerd wordt? Aan de ene kant kun je je ergeren aan het feit dat deze vragen heel traag of soms wel helemaal niet beantwoord worden, maar aan de andere kant houden deze vragen je als kijker wel alert en daarmee krijgt dit subtiele verhaal tevens een mysterieus karakter. De vaak langzame bewegingen van de camera en de lange duur van sommige shots zijn dan niet irritant, maar wekken juist nieuwsgierigheid op naar de karakters van de zussen en de bedoelingen van Mumenthaler.
Sterk spel
Iets wat deze film absoluut de moeite waard maakt om te zien, is het sterke en uitgebalanceerde acteerwerk van de drie hoofdpersonages. Oudste zus Marina (María Canale) ontving zelfs een Zilveren Luipaard tijdens het Film Festival van Locarno 2011 voor haar acteerprestaties. Naast Marina zet de middelste zus Sofia (Martina Juncadella) ook een geweldige rol neer als bazige diva die soms het bloed onder je nagels vandaan haalt. Naast de individuele kwaliteiten van de actrices is het een bevrijdend gevoel dat hun acteerwerk onderling zo natuurlijk overkomt. Als kijker hoef je geen moeite te doen om het te geloven; Salas, Canele en Juncadella geven je het gevoel dat ze elkaar vóór de film al heel goed kenden.
Abrir Puertas y Ventanas is een geslaagde film waar Nederland als coproducent (de film is mede mogelijk gemaakt door de steun van het Nederlandse Hubert Bals Fonds) met recht trots op mag zijn. Dit bewijst onder andere de prestigieuze Gouden Luipaard die de film won voor de Beste Film op het Film Festival van Locarno in 2011. Gelukkig hoeven we niet lang meer te wachten op dit paradepaardje; de film beleeft namelijk zijn Nederlandse première tijdens het International Film Festival Rotterdam van 25 januari tot en met 5 februari 2012. Geplaatst in de sectie ‘Bright Future’ is deze film een veelbelovende aanrader die voor Mumenthaler inderdaad een glanzende toekomst als regisseuse voorspelt.
Tags: Abrir Puertas y Ventanas, cast, Drie zussen, Film, Mumenthaler, Tessa Stevens
Posted in Film, Recensie | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Een nieuw acteertalent lijkt opgestaan. Voor Emma Levie, die bij toeval getipt werd aan regisseur Christophe van Rompaey, lijkt de rol van Lena in de gelijknamige film op het lijf geschreven. Een bijzonder mooie film met een zeer onverwachte wending.
Een laag zelfbeeld van Lena
‘Een nijlpaard van duizend kilo’. Zo noemt Lena’s moeder haar eigen dochter. In Lena heeft de gelijknamige hoofdpersoon een eenzaam leven. Ze heeft een laag zelfbeeld, maar wordt erg gelukkig van haar wekelijkse line dance lessen. In het dagelijks leven wordt ze door jongens respectloos behandeld, totdat ze Daan ontmoet. Hij lijkt op het eerste gezicht een vrolijke jongen en Lena heeft meteen een klik met hem. Thuis wordt Lena voortdurend buitengesloten door haar moeder die meer lijkt te geven om mannen dan om haar eigen dochter. Lena besluit dat het zo niet langer kan en trekt bij Daan in.
Een nieuw leven met Daan
Maar ook Daan verkeert net als Lena in een verwaarloosde thuissituatie. Na de dood van zijn moeder is zijn vader de controle over zijn eigen leven en dat van Daan kwijtgeraakt, waardoor zijn leefsituatie ook een puinhoop is. Hierdoor is Lena niet alleen de vriendin van Daan, maar neemt zij in het huis ook de rol van moeder en verzorgster op zich. Dit zorgt voor een enorm complexe driehoeksverhouding die haar in een steeds lastigere situatie brengt.
Emma Levie overtuigt
De rol van Lena is door regisseur Van Rompaey erg goed uitgewerkt en Emma Levie brengt deze zeer overtuigend. Enerzijds is Lena in staat heel vastbesloten te handelen, maar tegelijkertijd knaagt daar de onzekerheid. Emma Levie weet deze nuances goed te vinden. Bovendien wordt het personage in de film erg mooi naar voren gebracht door close-ups, waardoor haar emoties goed zichtbaar zijn. Een bijzondere prestatie voor iemand die bij toeval op het acteervak is gestuit.
Sympathie
Ook Niels Gomperts komt in de rol van Daan erg geloofwaardig over. Hij weet samen met Emma Levie een chemie te creëren die van het scherm afspat. Het geluk van de twee straalt er van af wanneer ze samen zijn en dat zorgt ervoor dat, ondanks dat ze allebei kampen met veel problemen, de film veel vrolijke momenten bevat. Als kijker kun je haast niet anders dan veel sympathie hebben voor Lena en ontzettend blij voor haar zijn dat ze het geluk bij Daan vindt, ondanks dat deze relatie uiteindelijk haar problematiek alleen maar verergert.
Het eerste deel van de film is enigszins traag, waardoor je je kunt afvragen of de speelduur niet te lang is. Het verhaal krijgt echter in de tweede helft een onverwachte wending, die je als kijker niet ziet aankomen. Dan wordt duidelijk waarom Van Rompaey zijn verhaal niet in een kortere speelduur heeft kunnen vertellen. Tot het einde blijft het spannend hoe Lena met de driehoeksverhouding om zal blijven gaan. En ook na afloop kun je je blijven afvragen: heeft Lena juist gehandeld? Lena is een film met een interessant plot dat blijft hangen na het zien van de film.
Tags: Christophe van Rompaey, Emma Levie, IFFR 2012, Jeroen Willems, Lena, Lisa Smit, Niels Gomperts, Sarah Ibrahimi
Posted in Film, Recensie | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Een vliegje vliegt argeloos tegen een slaapkamerraam. Een telefoon gaat. Jos Vreeswijk (Raymond Thiry) wordt wakker en neemt op. Terwijl hij luistert, ontdekt hij in hetzelfde bed de redenen die hem de rest van de dag achter de feiten aan doen rennen. Regisseur Arne Toonen had zijn feiten in ieder geval op een rijtje, met zijn nieuwste actiekomedie Black Out.
Enkel de tattoo’s onder zijn keurige overhemd verraden het roerige verleden van Jos Vreeswijk. Het was een leven waar hij tien jaar geleden uitstapte; de business, poen, poeder en de politie op zijn hielen. De dag voor zijn huwelijk met Caroline (Kim van Kooten) is dat criminele verleden terug om een rekening te vereffenen. “Indien mogelijk, probeer om te keren alstublieft.” Zelfs een TomTom wijst Jos op de onverbiddelijke noodzaak om terug te moeten rijden om zijn verleden voor altijd af te kunnen sluiten.
Ex-collega’s rammen er actie en humor in
Een lijk, een pistool en kilo’s verdwenen coke zijn de redenen dat Jos na jaren zijn ex-collega’s weer onder ogen moet komen. En dus is het tijd om de andere personages te introduceren. Vanaf dat moment krijgt de film haar energie. Want waar Jos als een beheerste 007 door het verhaal glijdt, geven de bijrollen kleur aan het verhaal. Het zijn stuk voor stuk goed gecaste acteurs in de huid van onder andere een Padre de Familia, grote en kleine criminelen en de onvermijdelijke politierechercheur die uit is op een grote vangst. Deze scherpe bijrollen zijn verantwoordelijk voor de echte actie en komedie.
Cliché met zelfspot
“Doesn’t it feel like a cliché?” vraagt de Russische bad guy aan Jos. Vernieuwend is het genre inderdaad niet. Grote verrassingen of onverwachte plotwendingen blijven uit. Maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het vermaak. Zowel de spanning als de sterke humor met dito dialogen zijn van hoog niveau. Bovendien blijkt de hele productie zich van zijn eigen cliché bewust te zijn door de overduidelijke zelfspot.
Filmtechnisch is de vergelijking met werk van bijvoorbeeld de regisseur Guy Ritchie snel gemaakt. Maar ook dit puntje van non-originaliteit doet niets af aan de kwaliteit. De locaties (voornamelijk in Amsterdam en Rotterdam) creëren exact de juiste sfeer. De cameravoering is strak en typerend voor het genre, met wat snel gemonteerde flashbacks. De muziek zorgt voor een rauwe ondertoon. Al deze filmische middelen geven ook uiting aan het dilemma waar de hoofdpersoon zich in bevindt: oud versus nieuw, haat versus liefde, donker versus licht.
Geen eendagsvlieg
Black Out kan voor de geoefende kijker voorspelbaar zijn. Maar door de vlijmscherpe actie en harde humor is er geen moment van verveling. De talentvolle regisseur Arne Toonen bewijst met dit type film geen eendagsvlieg te zijn. Laten we hopen dat Toonen zijn hoofd erbij houdt, zodat Jos Vreeswijk op een dag opnieuw wakker wordt met een black-out.
Tags: actie, Alex van Warmerdam, Arne Toonen, Bas Keijzer, Birgit Schuurman, Black Out, Katja Schuurman, Kempi, Kim van Kooten, komedie, Raymond Thiry, Robert de Hoog, Ursul de Geer, Willie Wartaal
Posted in Film, Recensie | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Het Internationaal Film Festival heeft dit jaar weer een groot aanbod van speelfilms, waardoor het lastig kan zijn om een eigen filmprogramma samen te stellen. CultuurBewust.nl helpt je hiermee door een aantal must-sees op een rij te zetten.
Une Vie Meilleure
Wanneer Nadia en Yann elkaar ontmoeten, is het liefde op het eerste gezicht. Ze besluiten samen een vervallen huis in het bos om te bouwen tot een restaurant, maar tijdens de verbouwing blijkt dat het plan financieel niet haalbaar is. Yann is vastbesloten om zijn plan door te zetten en Nadia besluit naar Canada te gaan om daar geld te verdienen voor de verbouwing. Haar negenjarige zoon laat ze achter bij Yann die steeds verder in de problemen raakt, maar er alles aan doet om het nieuwe gezin te herenigen.
De hoofdpersonages in Une Vie Meilleure van regisseur Cédric Kahn zijn bijzonder geloofwaardig uitgewerkt. Vooral de worstelingen en woede-uitbarstingen van Yann worden goed neergezet door Guillaume Canet. Une Vie Meilleure is het soort film dat geen overbodige scènes bevat en een goed samenhangend geheel is. Het verhaal is duidelijk en daardoor erg toegankelijk voor een breed publiek. En dat is te merken, want de film hoort inmiddels bij de publieksfavorieten.
The Invader
Nicholas Provost maakt met The Invader zijn eerste speelfilm. Het geheel opent op een magische wijze op een naaktstrand waar Afrikaanse vluchtelingen aanspoelen. De surrealistische vervolgscène doet vermoeden dat dit een heel abstracte film wordt, maar niets is minder waar. The Invader is een portret van de Afrikaanse Amadou, die een bestaan probeert op te bouwen in Brussel. Al gauw worstelt hij zich los van de andere vluchtelingen en wil hij zich mengen met het leven in Brussel. Hij ontmoet Agnes, een rijke blanke vrouw met wie hij een affaire krijgt, maar die hem binnen de kortste keren ook weer afwijst. De woede in Amadou komt op en hij besluit alles te doen om Agnes voor zich te winnen.
Wat meteen opvalt, is de reusachtige verschijning Amadou, gespeeld door Issaka Sawadogo. Hij weet goed de balans te vinden tussen enerzijds de vriendelijke kant van Amadou en in de tweede helft van de film zijn onbeheerste woede. The Invader bevat veel mooie shots die het hoofdpersonage goed tot zijn recht laten komen. Visueel gezien een mooie film met een sterk verhaal.
Clip
Maja Miloš maakt haar speelfilmdebuut met Clip, een film over de generatiekloof in Servië die op het moment enorm groot is. Veel jongeren zetten zich af tegen hun conservatieve ouders en raken betrokken in een wereld van seks, drugs en geweld. Zo ook hoofdpersonage Jasna, die met haar moeder, zusje en terminaal zieke vader woont. Ze ontvlucht voortdurend haar thuissituatie onder het mom van studeren, maar ondertussen zoekt ze samen met haar vrienden en vriendinnen de grenzen op op seksueel gebied.
De situatie in Clip lijkt op het eerste gezicht onvoorstelbaar, maar het blijkt de werkelijkheid te zijn in Servië. Miloš windt er geen doekjes om en confronteert de kijker met heftige beelden, voornamelijk van expliciete seksscènes die flink shockeren. Deze scènes staan allemaal in functie van het verhaal en versterken het beeld dat Miloš van de Servische jeugd geeft. De rol van Jasna wordt indrukwekkend goed gespeeld door Isidora Simijonovic, die zich letterlijk helemaal bloot geeft en totaal geen angst lijkt te hebben voor de camera. Ze legt haar eigen leven voor een groot deel vast met haar mobiele telefoon en mooi is dat deze beelden in de film zijn verwerkt. Clip is een film met een sterk verhaal dat hoe dan ook indruk maakt. Een echte aanrader dus voor diegenen die niet terugdeinzen voor heftig beeldmateriaal.
De films zijn nog op de volgende data te zien:
Une Vie Meilleure: vrijdag 3 februari om 12.15uur en zaterdag 4 februari om 22.00uur
The Invader: woensdag 1 februari om 20.00 uur
Clip: donderdag 2 februari om 22.15uur en zaterdag 4 februari om 21.45 uur
Een aantal van deze vertoningen is uitverkocht, maar op de dag zelf komen vaak de niet opgehaalde kaarten nog vrij.
Tags: 2012, Cédric Kahn, clip, guillaume canet, IFFR, Isidora Simijonovic, Issaka Sawadogo, Maja Miloš, Nicholas Provost, Sarah Ibrahimi, The Invader, Une viel meilleure
Posted in Film, Geen categorie, Recensie | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Door het hele centrum van Rotterdam hangen vlaggen en posters met tijgerhoofden en rennen mensen met gele keycords om hun nek van de ene naar de andere bioscoop om in een korte tijd zoveel mogelijk indrukwekkende films te zien. Het is weer tijd voor het Internationaal Film Festival. Van 25 januari tot en met 5 februari zijn hier nieuwe films van filmmakers van over de hele wereld te zien. Een genot voor elke filmliefhebber!
Grote diversiteit
Ondanks alle bezuinigingen in de culturele sector lijkt net als voorgaande jaren ook de 41e editie van het IFFR een groot succes te worden. Filmfanaten en liefhebbers komen vanuit het hele land en zelfs daarbuiten naar het festival om te proeven aan de filmculturen die de wereld rijk is, want het IFFR biedt werkelijk een scala aan diversiteit. Van debuutfilms van jonge beginnende makers in de categorie Bright Future tot genomineerden en winnaars van de Oscars en de Golden Globes. Zo beleven dit jaar grote films als The Descendants, Hugo en Shame op het IFFR hun Nederlandse première.
Tiger Awards Competitie
Wat het IFFR echter zo aantrekkelijk maakt, zijn films die na het festival waarschijnlijk geen release krijgen in de Nederlandse bioscopen. Een deel van deze films komt uit de categorie ‘Tiger Awards Competitie’. Dit jaar zijn voor deze categorie 15 lange speelfilms geselecteerd afkomstig uit onder andere IJsland Servië, Brazilië en Zuid-Korea. De jonge makers durven goed te experimenteren waardoor de films onderling enorm van elkaar verschillen zowel qua onderwerp als filmtechnisch.
Zo is Black’s Game van Óskar Thór Axelsson uit IJsland een heftig misdaaddrama dat zich afspeelt in de drugsscène, mede geproduceerd door de producent van Drive. In de film Clip van Maja Miloš worden generatiekloven in Servië duidelijk door een enorm confronterende portretschets van een groep tieners die geobsedeerd is door seks. En Park Hong-Min is in zijn debuut A Fish aan het experimenteren geweest met 3D-technieken, waarbij hij alle officiële regels aan zijn laars gelapt heeft. Stuk voor stuk zijn het bijzondere films met veel diepgang.
Uitgebreide randprogrammering
Hoewel de meeste bezoekers van het IFFR toch echt komen voor de films, biedt het IFFR ook een randprogrammering. Interessant zijn de nagesprekken, Q & A’s en Big Talks waarbij makers en acteurs vragen van het publiek beantwoorden. Ook zijn er installaties en interactieve voorstellingen die zorgen voor een nieuwe filmervaring. Wie niet van film naar film rent, heeft de mogelijkheid om in pauzes plaats te nemen in de lounge in De Doelen met verschillende eettentjes en elke festivaldag kan worden afgesloten met een groot feest in de Schouwburg.
Een thuiservaring
Het IFFR biedt dit jaar voor filmfanaten die niet in staat zijn het festival te bezoeken de mogelijkheid om dagelijks nieuwe festivalfilms op YouTube te bekijken. Ondanks deze YouTube-actie is het natuurlijk leuker om het festival te bezoeken en zelf een eigen filmprogramma samen te stellen. Grote kans dat je een pareltje tegenkomt waarover je na afloop in gesprek kunt gaan met de regisseur.
Tags: 2012, A Fish, Black's Game, clip, festival, Film, Hugo, IFFR, internationaal, Rotterdam, Sarah Ibrahimi, Shame, The Descendants
Posted in Film, Reportage | No Comments »
zondag, januari 29th, 2012
Wat als je zintuigen het één voor één begeven? Geur, smaak, gehoor en zicht, tot alleen het gevoel nog over is. Perfect Sense verbeeldt de gevolgen van een bizarre epidemie die de wereld in zijn greep heeft. Regisseur David MacKenzie brengt met deze film een bijzondere morele boodschap wanneer de wereld in het duister wordt gedompeld.
Chef-kok Michael (Ewan McGregor) en epidemioloog Susan (Eva Green) leren elkaar kennen op het moment dat de wereld op het punt staat geteisterd te worden door een onverklaarbare epidemie. Beiden hadden tot voor kort weinig geluk in de liefde en hun ontmoeting blijkt de perfecte timing te hebben.
Terwijl de rest van de wereld in snel tempo verandert in een grote chaos door de komst van het virus, komen Michael en Susan steeds dichter tot elkaar. Wanneer ook zij getroffen worden door de eerste fase van het virus en na een emotionele aanval hun geur verliezen, vormen ze samen een paradoxale sfeer van kalmte en intimiteit.
Life goes on
De morele boodschap die schuil gaat in Perfect Sense is dat wat er ook gebeurt, life goes on. Elke nieuwe fase van de epidemie wordt ingeleid met beelden van wereldwijde chaos, ondersteund door mooie, dichtachtige frases van Susan, die als epidemioloog onderzoek doet naar de verspreiding van het virus. Een heftige emotie wordt gevolgd door het verlies van een zintuig: eerst geur, dan smaak, gehoor en uiteindelijk zelfs zicht.
In plaats van zich er zomaar bij neer te leggen, gaan Michael en Susan op zoek naar manieren om hun gemis te kunnen vervangen. Zo laat Michael zijn restaurant niet reddeloos failliet gaan na het wereldwijde verlies van smaak, maar gaat hij op zoek naar texturen van voedsel die eten opnieuw tot een beleving kunnen maken.
Angstaanjagende stilte
Het laatste deel van de film wordt gekenmerkt door een angstaanjagende stilte, wanneer eerst Michael en kort daarna ook Susan hun gehoor verliezen. Regisseur David MacKenzie laat de kijker daardoor op een indrukwekkende manier meeleven met de hoofdpersonen. Het is nu wachten tot het laatste noodlot toeslaat: het verlies van het zicht.
De chemie tussen acteurs Eva Green en Ewan McGregor wordt door de opvallende cinematografische keuzes van de regisseur alleen maar versterkt. Het intrigerende verhaal en de indrukwekkende vertelwijze maken Perfect Sense tot een onderscheidende film. Noemenswaardig is vooral de schijnbare paradox tussen het noodlot dat toeslaat en de liefde die alles overwint. Het beeld kleurt zwart, er heerst een doodse stilte. Het enige wat nog over blijft is het gevoel: Perfect Sense.
Tags: David MacKenzie, epidemie, Eva Green, Ewan McGregor, Perfect Sense, zintuigen
Posted in Film, Home, Recensie | No Comments »
donderdag, januari 26th, 2012
Beats, Rhymes & Life vertelt het verhaal achter de hiphopformatie A Tribe Called Quest. Begin jaren tachtig komen een stel jochies uit Queens elkaar tegen en beginnen samen speels te beatboxen. Al snel hebben Q-Tip, Pfife Dawg, Ali Shaheed Muhammad en Jarobi White elkaar gevonden en de baanbrekende hiphopgroep is geboren. Een nieuw geluid binnen de hiphop is ontstaan.
Geen teksten over bitches en ho’s, maar teksten over awareness en knowledge. Begrippen als verbondenheid en zelfbewustzijn staan centraal. Tussen 1990 en 1998 heeft de groep vijf albums uitgebracht. Hun tweede album ‘The Low End Theory’(1992) wordt nog steeds beschouwd als een van de beste hiphop-albums ooit gemaakt.
Frustraties binnen de groep
Aanleiding voor Rapaport om de documentaire te maken was het feit dat de groep in 2008 na tien jaar weer samen op het podium stond tijdens de Rock the Bells Tour. Ondanks de positieve vibe die de leden naar buiten willen brengen, is het al jaren niet meer koek en ei tussen de groepsleden. Er zijn frustraties binnen de groep, want als vrienden vrijblijvend muziek maken is wat anders dan aan de hoge verwachtingen van de critici voldoen. Rapaport legt op een intieme manier de vinger op de zere plek. De groepsleden vertrouwen hem persoonlijke informatie toe, ondanks dat er camera’s bij zijn. Vooral de haat-liefde relatie tussen Pfife en Q-tip wordt pijnlijk duidelijk in beeld gebracht.
Lichtvoetig en serieus deel
Je zou kunnen zeggen dat de documentaire uit twee delen bestaat. Het eerste lichtvoetige deel gaat vooral over het ontstaan van de band. Oude foto’s, commentaar van bevriende artiesten en familie en bezoekjes aan de middelbare school en plaatselijke hangplekken komen aan bod. Het tweede serieuzere deel gaat vooral over de moeilijkheden binnen de groep, en uiteindelijk de ondergang van de band. Beats, Rhymes & Life is gevuld met de originele tracks die de band gesampled heeft, maar ook met de aanstekelijke beats van de groep zelf. De registratie is kleurrijk omlijst met stijlvolle graphics. Het artwork is in de stijl van deze kleurrijke hiphopstroming: bont en fleurig.
Compleet plaatje
Rapaport geeft met deze documentaire een kijkje achter de schermen van een succesvolle hiphopformatie. Hij kijkt samen met de Tribe-leden terug op de afgelopen twintig jaar en plaatst de gebeurtenissen samen met hen in perspectief. Inhoudelijk is het plaatje compleet. Er komen veel grote namen uit de hedendaagse muziekwereld aan het woord, maar ook de groepsleden zelf spreken honderduit over de hoogte- en dieptepunten uit hun carrière. Voor de hiphopliefhebbers is de documentaire een echte aanrader, en anders is de registratie een mooi lesje muziekgeschiedenis over de groep die voor veel hedendaagse artiesten een grote inspiratiebron is.
Tags: A Tribe Called Quest, Ali Shaheed Muhammad, documentaire, hip hop, Jarobi White, Michael Rapaport, Muziek, Pfife Dawg, Q-tip, Recensie
Posted in Film, Recensie | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
