Wat een romantische vakantie in Cairo had moeten worden, verandert in een eenzaam reisje voor Juliette nadat ze bij aankomst te horen krijgt dat haar man opgehouden wordt in Gaza. Door hoofdrolspelers Patricia Clarkson en Alexander Siddig krijgt Cairo Time nog enigszins wat flair, maar de magere verhaallijn wordt overtroffen door de bijzondere filmlocaties en kostuums.

De man van Juliette zorgt ervoor dat zijn goede vriend Tareq zijn vrouw ophaalt van het vliegveld. De mooie, maar ingetogen vrouw is in eerste instantie van plan zelf de straten van Cairo te ontdekken. Maar na een hoop onbeschaamd starende blikken besluit ze de galante Tareq als begeleider in te schakelen. Langzaam maar zeker wordt Juliette verliefd op Cairo, en ontstaat er een sterke band tussen de twee.

Maar is het verliefdheid? Passie? Of ware liefde? Dat laat Ruba Nadda aan de kijker over. De Arabisch-Canadese regisseuse maakte verschillende award-winnende korte films, en staat bekend om het maken van films in korte tijd. Cairo Time kreeg de prijs voor de beste Canadese speelfilm op het Toronto International Film Festival in 2009.

Patricia Clarkson maakte in 1987 haar filmdebuut in The Untouchables en zit al meer dan 25 jaar in het vak. Maar de Engelse acteur Alexander Siddig is degene die zorgt voor het echte achteerwerk. Bekend geworden als dokter Bashir in Star Trek: Deep Space Nine (1991), speelt hij nu op een overtuigende manier de rol van de charmante, knappe Egyptenaar. Hiermee weet hij ook nog een vleugje humor te brengen in deze film, die voor de rest wordt gedomineerd door eenzaamheid en verdriet.

Die eenzaamheid wordt nog eens extra benadrukt door het verlaten hotel waarin Juliette logeert. Nadda probeert ons wel een duidelijke sfeerimpressie mee te geven van Cairo: Arabische muziek galmt de hele dag door de straten van Cairo, er is druk toeterend verkeer, en mooie vrouwen verschuilen zich op straat achter gekleurde doeken. Leuk zijn de terugkerende oosterse details, zoals de waterpijp en het Arabische woord voor dankjewel, shukran.

De rest van de film zit barstensvol clichés en vooroordelen: elke westerling zou een privézwembad hebben en elke Arabische man vier vrouwen. En: ‘Arabische mannen zijn jaloers en bezitterig, maar geweldige minnaars’, zo verklaart een ex-geliefde van Tareq.

Een Hollywood-ontmoeting in het Midden-Oosten, meer heb je niet nodig als basis voor een romantisch drama. De liefde spat niet van het doek, de chemie wel. Zoals in de vele scènes waarin Juliette en Tareq elkaar alleen maar aankijken. Ongemakkelijke stiltes, maar wel vol betekenis. Sterker zijn de prachtige locaties waar gefilmd is: het centrum van Cairo, de piramiden, de witte woestijn en de schitterende tempels. Met op de achtergrond vele sensationele zonsondergangen. Daarvoor, shukran.

29-08-2010