“Hopelijk komen onze wensen uit.” Het zijn de woorden van de kleine Ryu (Ohshiro Maeda) tegen zijn grote broer Koichi (Koki Maeda) in de nieuwste film van de Japanse grootmeester Hirokazu Koreeda (Nobody Knows (2004), Air Doll (2009)): I Wish. Kiseki, zoals de originele titel luidt, betekent ‘wonder’. De hoop van de twee broers op een wonder is in de film bijna voelbaar, wat zorgt voor zowel ontroerende als hartverwarmende momenten.

Opgroeien in een liefhebbend gezin, iets waar veel kinderen van dromen. Helaas blijft het voor Koichi en Ryu bij dromen sinds hun ouders zijn gescheiden. Koichi woont met zijn moeder (Nene Ohtsuka) en grootouders in het noordelijke Kagoshima en Ryu bij zijn vader (Joe Odagiri) in het zuidelijke Hakata. Wanneer Koichi op school hoort over een nieuwe treinverbinding tussen Kagoshima en Hakata, bedenkt hij een plan. Het schijnt namelijk zo te zijn dat als de twee treinen op deze lijn elkaar passeren, er op de plaats waar dit gebeurt zoveel energie vrijkomt dat al je wensen uitkomen. Koichi belt zijn broertje op en de reis kan beginnen; de hoop op een herenigd gezin is iets gegroeid.

Puur
Misschien komt het omdat de twee hoofdrolspelers in het echte leven ook broers zijn van elkaar, misschien omdat ze gewoon erg veel talent hebben. Zeker is in elk geval dat de Maeda-broers de rollen van de serieuze en wat bezorgde Koichi  en de meer uitgesproken en vrolijke Ryu zeer overtuigend neerzetten. Door het pure en oprechte spel, ook van de rest van de cast, kun je je als kijker weer helemaal voorstellen hoe het was om kind te zijn met alle dromen en teleurstellingen die daarbij hoorden.

Positief
Het mooie aan I Wish is ook dat de film nooit zwaarmoedig wordt, terwijl het verhaal niet altijd even vrolijk is. De film lijkt te willen zeggen dat je altijd hoop moet blijven houden, ookal gaan de dingen anders dan dat je zou willen of dat je zou verwachten. De terugkerende gemoedelijke muziek, de relatie van de oma en opa van Koichi en Ryu en de bloemen in de film zijn voorbeelden van motieven die het positieve karakter van de film illustreren.

Poëtisch
Tot slot is de poëtische sfeer een bepalend element voor de ervaring van de film. I Wish heeft met zijn terugkerende symboliek (zo is een vulkaan een terugkerend element), motieven, muziek, realisme en fantasie iets weg van een gedicht. Net als vaak bij poëzie is het algemene thema van deze film wel duidelijk, maar moet je tussen de regels doorlezen om echt tot de essentie te komen.

Wat je ook wenst en hoe het ook uitpakt, hoop doet leven. Deze alom bekende wijsheid wordt op een vertederende en meerdimensionale manier in de film getoond en dat maakt I Wish het kijken meer dan waard.

17-02-2012