Een zware bevalling, gevolgd door een postnatale psychose. Het lijken de basiselementen voor een zwaarmoedige film. Gelukkig zijn in De Gelukkige Huisvrouw, naar het boek van Heleen van Royen, de komische en droevige momenten goed in balans.

Lea (Carice van Houten) en Harry (Waldemar Torenstra) zijn volmaakt gelukkig. Een groot huis in een welgestelde buurt, een bediende, hij de golfclub, zij de tennisclub. Totdat Harry, tot Lea’s grote schrik, begint over kinderen. Zij vindt hun leven prima zo. Lea zwicht, maar zij is degene die het kind moet krijgen. Moedergevoelens heeft ze niet, en die ontwikkelt ze ook niet tijdens de zwangerschap.

Wat er daarna gebeurt, behoeft niet al te veel uitleg. Lea lijdt aan een postnatale psychose, wat pas echt blijkt als ze haar baby in een doos stopt. Ze geeft haar kind de schuld van al het vreselijke dat is gebeurd met haar lichaam: uitscheuren, uitlubberen, helse pijnen. Lea wordt gedwongen opgenomen in een gesloten inrichting.

Naar aanleiding van deze verhaallijn zou je een sombere tranentrekker verwachten, in de lijn van Komt Een Vrouw Bij De Dokter. De film wordt dan ook aangeprezen met: ‘van de producent van KEVBDD‘ . Carice van Houten vertolkt in beide films de hoofdrol. Maar met de verwachte somberheid valt het gelukkig mee. De scriptschrijvers (onder wie Karin van Holst Pellekaan van de komische televisieserie Loenatik) en regisseuse Antoinette Beumer weten de dramatische momenten goed af te wisselen met komische. Op verbazingwekkend veel momenten zit je, totaal onverwacht, opeens te lachen.

Carice van Houten is zoals altijd overtuigend en ze weet de film met haar spel naar een hoger niveau te tillen. Ook Waldemar Torenstra speelt goed, waar hij dat in bijvoorbeeld Zomerhitte niet deed. Een voordeeltje voor hem: hij werd onlangs vader en weet dus op een natuurlijke manier met de baby om te gaan.

De Gelukkige Huisvrouw is de eerste lange speelfilm van Antoinette Beumer. Haar zus, Famke Janssen, brak door in de VS als onder meer Bond girl. Hiervoor regisseerde Beumer onder meer de documentaire See You in Vegas, over illusionist Hans Klok. Ook regisseerde ze verschillende series en commercials.

Origineel aan het boek en de film zijn de taboedoorbrekende elementen. Een bevalling werd niet vaak zo uitgebreid in beeld gebracht, en zeker niet met de nadruk op de vervelende aspecten. Het is eigenlijk ook geen aantrekkelijk onderwerp voor een film, hoewel het toch een realistisch onderdeel van het leven is. Een bevalling is gewoon niet iets dat de meeste mensen graag in een film willen zien. Toch werd het gedeeltelijk biografische boek van Heleen van Royen een bestseller: veel vrouwen herkenden zich erin.

Een lastig punt is: hoe breng je een psychose in beeld? Dat kan bijvoorbeeld met behulp van bepaalde cameratechnieken, kleurgebruik of muziek. Beumer liet dat alles gelukkig achterwege, dat zou te gekunsteld zijn geworden. Alleen de beelden zijn genoeg om te begrijpen wat er gebeurt.

De Gelukkige Huisvrouw boeit en verrast. Toch was het niveau zonder Carice van Houten heel wat lager geweest. Ze zorgt ervoor dat Lea’s persoonlijkheid dieper gaat dan haar botte buitenkant, ze wordt iemand met wie je meeleeft. Torenstra heeft meer een bijrol, en blijft dan ook op de achtergrond. De film bevat de te verwachten clichés, maar wisselt die af met originele en ontroerende scènes op verrassende momenten.

20-04-2010