De Rouille et D’os (2012, werktitel Rust and Bones) is een door Jacques Audiard (Un prophète, 2009) geregisseerd melodramatisch liefdesverhaal dat zich afspeelt in een meedogenloze wereld. Mede door prachtig acteerwerk van Matthias Schoenaerts (Rundskop, 2011) en Marion Cotillard (Inception, 2010) verbeeldt deze film een onverwachte verbintenis tussen twee personen. Audiard weet met zowel intimiteit als terughoudendheid te tonen dat naast de verschrikkingen van het lot, er ook hoop en liefde kan worden gevonden in de kille en harde moderne wereld. Een behoorlijk bittere pil om te slikken als kijker, maar met een lichtzoete nasmaak.

Als Ali (Schoenaerts) en Stéphanie (Cotillard) elkaar ontmoeten zitten zij elk in een geheel andere wereld.  Ali komt naar Frankrijk om bij zijn zus hulp te vragen. Hij zoekt onderdak voor zichzelf en voor zijn zoontje van vijf. Om zijn hoofd boven water te houden neemt Ali een baan als bewaker bij een populaire nachtclub. Daar helpt hij op een avond de mooie Stéphanie, die in een gevecht is beland. De twee zouden niet meer van elkaar kunnen verschillen. Ali is groot, grof, bruusk en nogal direct in de omgang. Stéphanie is sierlijk en klein, en heeft een geweldige baan als orkatrainster. De levens van Ali en Stéphanie raken later verstrengeld als Stéphanie een vreselijk ongeluk krijgt tijdens haar werk.

Schril contrast verbindt
Een sterk moment in de film toont een gedesillusioneerde Stéphanie die bijkomt in haar ziekenhuisbed. Als zij ontdekt dat ze geen onderbenen meer heeft, zorgt actrice Cotillard voor een onvergetelijke scène. De cruheid van het ongeluk brengt Ali en Stéphanie bij elkaar. Ali weet ook dat het leven geen pleziervaart is, maar een gevecht om het hoofd boven water te houden. De tegenslagen in hun leven creëren een sterke band tussen de twee. Als Ali besluit extra geld te verdienen met straatgevechten, gaat Stéphanie mee om te kijken. In deze scènes laat regisseur Audiard zijn kracht zien, in het geven van zeggenschap aan beelden is hij namelijk een meester. Een voorbeeld hiervan is het schrille contrast tussen de soepelheid en kracht van Ali’s lijf, tegenover de kwetsbaarheid en het fragiele van die van Stéphanie. Door steeds met de camera op de huid van Ali en Stéphanie te zitten, creëert Audiard intimiteit. Dit terwijl hij met het simpelweg schetsen van een situatie zonder verdere uitleg ook een zekere terughoudendheid in stand houdt. Audiard weet hier goed de balans in te vinden zodat de film niet plat, noch te sentimenteel wordt.

De onoverkomelijkheden van het leven
In de moderne wereld van Audiard draait alles om het lichaam. Ali verdient er zijn brood mee, Stéphanie oogstte voor haar ongeluk afgunst en bewondering met het hare. In Rundskop (2009) liet Schoenaerts al zien dat hij in staat is om imponerende kracht te combineren met kwetsbaarheid, in De Rouille et D’os laat hij dit nogmaals zien. Regisseur Audiard schetst een gitzwart beeld van de onoverkomelijkheden van het leven, maar geeft deze wel een bescheiden hoopvolle twist mee van liefde en verbandschap. Deze twist kan niet voorkomen dat de film zwaar op de maag ligt. Geen makkelijk verteerbare film, maar wel één die een flinke indruk achterlaat.

Gepubliceerd op: 06-06-2012