‘Deze film is opgedragen aan Kim Jong-il’, zo opent The Dictator.  Dit is de eerste grap van de film  en eigenlijk ook de beste.  The Dictator is de nieuwste film van Sacha Baron Cohen, bekend van het succesvolle Borat en het wat minder goed ontvangen Brüno. In tegenstelling tot deze laatste twee films is The Dictator geen mockumentary, maar een speelfilm. Cohen zelf speelt het titel personage: generaal Aladeen, een Gadaffi-achtig figuur. Hoewel de film veelbelovend begint, ontaardt het verhaal helaas in flauwe grappen en voorspelbaarheid.

Generaal Aladeen is de dictator van Waadeya, een verzonnen land ergens in Noord-Afrika. Hij heeft zijn hele leven in alle rust zijn volk kunnen onderdrukken, terwijl hij zelf leeft in de weelde van zijn immense paleis in de woestijn. Zijn dagen slijt hij met het ontwikkelen van een kernprogramma en het geven van willekeurige executiebevelen. Dan besluit de VN opeens om Waadeya te bombarderen als het land niet onmiddellijk een democratie wordt. Aladeen reist in alle haast af naar New York om dit te voorkomen. Aldaar smeedt zijn onderbevelhebber Tamir (Ben Kingsley) een plan om Aladeen om te brengen en de olierechten van Waadeya te verkopen aan een vileine Chinees.

Makkelijke grappen
Wie Borat gezien heeft, weet dat de films van Cohen vaak even grappig als over the top zijn. Dit geldt zeker ook voor The Dictator. Geen onderwerp is heilig en poep-en-plas grappen worden afgewisseld met grappen over pedofilie.  Aladeen kraamt aan de lopende band sexistische en racistische opmerkingen uit die vooral heel erg makkelijk zijn. Halverwege de film komt Aladeen te werken in een hippie winkel. De grappen die hierbij gemaakt worden (oh jee, hippies hebben okselhaar) zijn zo voorspelbaar dat ze eigenlijk niet meer grappig zijn. Daarnaast staat de film bol van de slapstick, wat jammer is omdat het onderwerp juist vraagt om politieke satire.

Weinig Materiaal
Terwijl in Brüno de draak werd gestoken met homofobie en er ook in Borat pijnlijke waarheden naar boven werden gebracht, is het uitgangspunt van The Dictator nogal makkelijk: niemand zal het aanstootgevend vinden om dictators belachelijk te maken.  Dit concept is bovendien het eerste half uur van de film nog grappig, maar daarna wordt het een  beetje teveel van het goede. Doordat de hele tijd dezelfde grappen herhaald worden, lijkt het erop alsof er eigenlijk niet genoeg materiaal was voor een volledige film. Waarschijnlijk is dit ook de reden dat de film maar 83 minuten duurt.

Uiteindelijk is The Dictator vooral een film die leuk had kunnen zijn. Helaas hebben de makers met hun oppervlakkige slapstick en politiek incorrecte grappen voor de makkelijke weg gekozen. Hierdoor heeft de film niet echt een boodschap en dat is jammer.

Gepubliceerd op: 16-05-2012