Een chique locatie met keurig geklede mensen vormt de setting voor de première van M-lab’s Grand Hotel. De voorstelling vindt plaats in het prestigieuze hotel The Grand te Amsterdam, waar tijdens de première genodigden en pers het verhaal van een aantal gasten volgen die gedurende een weekend in het Grand Hotel te Berlijn verblijven. In deze voorstelling over hotelgasten met veel dromen boeit het ensemble meer dan de hoofdrolspelers.

De voorstelling is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1932 en wordt opgevoerd in de voormalige raadzaal waar Koningin Beatrix en Prins Claus elkaar het jawoord gaven. Deze prestigieuze aangelegenheid kan echter niet verbloemen dat de musical niet de sterkste in zijn soort is. De musical Grand Hotel won eerder vijf Tony Awards voor onder andere performance en choreografie, maar moet het in Nederland vooral hebben van de spectaculaire locatie.

Enthousiast ensemble
Grand Hotel vertelt het verhaal van een baron, een boekhouder, een zakenman en een aantal andere gasten gedurende één weekend in het Grand Hotel in Berlijn. De hoofdrollen worden vervuld door onder andere Tony Neef en Jamai Loman, maar de acteurs in het ensemble blijken de echte sterren van de avond. Deze jonge groep talenten steelt de show van de meer gevestigde acteurs in het vak door de sprankelende manier van spelen en zingen. Zij tillen de voorstelling naar een interessant niveau door dynamiek in zang en spel, maar ook door de frisse gezichten. Met name de vier mannen in het ensemble springen eruit. Zij bespelen met veel enthousiasme het publiek, terwijl de hoofdrolspelers een routinematige show op lijken te voeren.

Dromen
Dromen staan centraal in het verhaal, thema’s die ouderwets maar tegelijkertijd eigentijds zijn. Dromen over geld, weelde en status. Van Hollywood-dromen tot het vinden van de ware liefde, alle personages zoeken iets. Misschien vinden ze het, misschien niet, maar zeker is dat iedereen in Grand Hotel geniet van weelde en het leven.

De zang in de voorstelling is zuiver, maar veel solo’s hebben niet voldoende pit om het publiek te blijven boeien. Gelukkig is er constant van alles te zien: op het podium,  links en rechts bij de ramen en achterin de zaal wordt er gespeeld en gezongen. Dit zorgt af en toe voor ongemakkelijke posities van de toeschouwer in de stoel, maar geeft de voorstelling meer dynamiek dan het zou hebben in een gewone theaterzaal.

Jonge garde
De jaren ’20-sfeer wordt gecreëerd door de locatie,  en zorgt vooral visueel voor een bevredigend plaatje. De jurkjes van de receptionisten zijn kort maar charmant en de prachtige smokings halen het beste in de mannelijke spelers naar boven. Dankzij de gecreëerde sfeer waant de toeschouwer zich in de jaren ’20 van de vorige eeuw, wat ten goede komt aan de mate van inleving in de personages.

Het is jammer dat de voorstelling nog niet volledig uit de verf komt, met name doordat een aantal hoofdrollen met te weinig passie gespeeld worden door de acteurs. De jonge garde speelt gelukkig met verve en stijl de voorstelling, wat de toeschouwer toch met een voldaan gevoel de zaal doet verlaten.

Gepubliceerd op: 01-05-2012