Incompetente politie, gruwelijke seriemoordenaars en wraak zijn de ingrediënten van  Gone, een film van de jonge Braziliaanse regisseur Heiter Dahlia. Deze spannende thema’s blijven helaas vooral aan de oppervlakte waardoor de film een thriller wordt die lekker weg kijkt, maar niet heel verrassend is.

Gone draait om Jill Conway(Amanda Seyfried), een jonge vrouw die beweert ontvoerd te zijn door een seriemoordenaar twee jaar geleden. Vanwege gebrek aan bewijs gelooft alleen niemand dat deze seriemoordenaar ook echt bestaat. Na de ontvoering heeft Jill haar leven nooit echt op orde gekregen. Ze werkt in een groezelig café, ramt graag mensen in elkaar in haar vechtsportklas en haar grootste hobby is de bossen uitkammen om naar de vermeende ontvoerder te zoeken. Als haar zus dan opeens verdwijnt, gaat ze uit van het ergste scenario: de seriemoordenaar is terug.

Zoektocht
Wat volgt is een zoektocht van Jill naar haar zus. Voor Jill is de inzet hoog: ze wil niet alleen haar zus terugvinden, maar ze wil ook zichzelf en de andere meisjes die ontvoerd zijn wreken. Hierbij gebruikt ze rustig haar pistool om mensen te intimideren. De politie komt hier echter al snel achter en geeft een opsporingsbevel uit. Nu zit Jill niet alleen achter de seriemoordenaar aan, maar ook de politie achter Jill. Klopt Jill’s verhaal eigenlijk wel? Omdat we al flashbacks van Jill’s ontvoering hebben gezien  lukt het Dahlia toch niet echt om die twijfel te zaaien.

Grimmig en nors
De film straalt een grimmige sfeer uit: de setting is een regenachtige stad die omringd is door bergen en bossen. De mensen die Jill ondervraagt zijn al even bars als het landschap. Vaak lijken ze alleen maar te bestaan om Jill even op het verkeerde been te zetten. Ook andere personages, zoals de politieagenten, zijn erg schetsmatig. Zo heb je de norse, wantrouwige resercheur Powers(Daniel Sunjata) en de nieuwe, idealistische agent Hood (Wes Bently).

Jill blijft uiteindelijk over als het enige personage dat fatsoenlijk uitgewerkt is. Zij heeft een achtergrondverhaal waardoor haar handelingen goed te begrijpen zijn. Haar ouders zijn omgekomen en haar zus is haar enige nog levende familielid. Met haar meeleven is makkelijk: wie wil er nou niet dat de gestoorde seriemoordenaar gestraft wordt? Het is hierdoor alleen wel makkelijk te raden waar het verhaal heen gaat. De dialogen van scenarioschrijver Allison Burnett (Underworld: Awakening) zijn bovendien tamelijk flauw (‘I’ll sleep when he’s dead!). Gone wordt daardoor vooral een vermakelijke film die goed te volgen is, maar waarvan je niet al teveel diepgang en originaliteit moet verwachten.

Gepubliceerd op: 09-06-2012