Het is dinsdagavond half tien. Als de herkenbare tonen van The Kinks abrupt worden onderbroken en de laatste mensen binnen druppelen, verschijnt een lichtelijk aangeschoten Carl Barat. Gekleed in zijn herkenbare extravagante stijl betreedt hij het podium van Tivoli de Helling, een wat sfeerloze zaal net buiten het centrum van Utrecht. Het publiek, niet meer dan tweehonderd mensen, reageert ingetogen als Barat de set start met albumopener ‘The Magus’.

Hoe anders was dat vorige zomer, toen Barat met boezemvriend Pete Doherty als the Libertines voor 80.000 man een reünieconcert verzorgde op het Reading/Leeds Festival, en heel het weiland hoorde meeschreeuwen op klassiekers als ‘Time For Heroes’ en ‘Don’t Look Back Into The Sun’.  Na de eerste britpopgeneratie van Oasis en Blur in de jaren ’90, vormde The Libertines met samen met The Strokes de opmaat voor huidige britpop bands zoals de Arctic Monkeys. Na de split-up van the Libertines in 2004, ging Barat verder met de overige bandleden onder de naam Dirty Pretty Things (DPT). De band speelde typische garagerock in dezelfde stijl als The Libertines, alleen dit keer met Barat aan het stuur. Na een matig ontvangen tweede album werd de stekker eruit getrokken en ging Barat solo verder. Het in oktober 2010 uitgebrachte soloalbum Carl Barat, zette de muzikant weer in de schijnwerpers. Met een setlist die naast nummers van zijn nieuwe album bestaat uit songs van The Libertines en DPT, reisde hij af naar Utrecht.

Afwisselend
Het soloalbum Carl Barat is in niets hetzelfde als het werk van Barats eerdere projecten. Het is een melancholiek en tijdloos album met een paar goede songs. Zo zijn de singles ‘Run With The Boys’ en ‘So Long My Lover’ erg catchy, en nummers als ‘Carve My Name’ en ‘The Fall’ meeslepend mooi. De afwisseling van deze nummers met nummers van The Libertines en DPT doet het goed in de set, maar het schept muzikale vraagtekens.

De up-tempo’s zoals ‘Up The Bracket’ en ‘Bang Bang You’re Dead’ worden weliswaar met open armen, vol enthousiasme ontvangen door de fans, maar zijn een dissonant. De zeskoppige band speelt op het ene moment vol concentratie met contrabas en viool op het podium, bij het volgende nummer vliegen de gitaren letterlijk over het podium. Een verwarrend geheel dus.

Voldoening
Het hindert de fans echter nauwlijks. De nummers van het soloalbum worden positief ontvangen en aandachtig beluisterd, maar het lijkt erop dat het grootste deel van het publiek toch voor het vroegere werk komt. Op zich logisch, maar je vraagt je af waarom iemand met zoveel talent als Barat dat vroegere materiaal nodig heeft. Zijn oude bandmaat Pete Doherty speelde tijdens zijn tournee vorig jaar bijvoorbeeld alleen nieuwe nummers, en dat concert werd ook goed ontvangen.

Uiteindelijk krijgen de fans van Barat wat ze willen. De grootste klassiekers worden in Tivoli overtuigend gespeeld. Na de bombastische afsluiter ‘Don’t Look Back Into The Sun’ kunnen de fans voldaan terug naar huis. Het is goed om het sterke werk van The Libertines nog eens te  horen, maar het is toch enigzins verwarrend: Carl Barat heeft een goed soloalbum afgeleverd, wat nu onterecht wordt afgedaan als onvoldoende om mee te toeren. Deze zomer zie ik Carl Barat graag terug naar Nederland komen, maar dan óf met the Libertines, óf compleet solo.

Gepubliceerd op: 21-04-2011