Het is tekenend voor de meeste albums van Clouseau: er staat maar een handvol sterke nummers op, aangevuld met B-kant liedjes. Het is leuke muziek, maar niet bepaald mindblowing. Ook op het tiende studioalbum van de gebroeders Wauters staan de beste nummers aan het begin van de cd. Toch heeft Clouseau op Zij aan zij een stijl te pakken die van de cd een veelzijdig en energiek geheel maakt.

Met klassiekers als ‘Daar gaat ze’, ‘Passie’ en ‘Anne’ speelt Clouseau jaarlijks wel een aantal Sportpaleizen plat. De minder bekende nummers raken intussen langzaam in de vergetelheid. Ook Zij aan zij kent zijn hoogtepunten die het live ongetwijfeld goed zullen doen, maar de dieptepunten zijn op deze cd minder diep dan op eerdere albums.

Het nummer ‘Zij aan zij’ is zo’n hoogtepunt. In december 2008 gaf Clouseau in het Sportpaleis al een voorproefje van de nieuwe cd met dit midtempo nummer – tijdens het concert gezongen door Kris Wauters – zichzelf begeleidend op de gitaar. Op de cd heeft dit nummer dankzij een goed gedoseerde instrumentatie extra diepgang gekregen. Het is ongelooflijk wat een spannende drumpartij, een gitaar en wat echo kunnen doen met een eenvoudig liedje als ‘Zij aan zij’, waardoor het een waardige titelsong is geworden.

Een andere verrassing op de cd komt tijdens het nummer ‘Als er ooit iets fout zou gaan’. Je vraagt je tijdens de eerste maten af waar Clouseau voor dit nummer een zangeres vandaan heeft gehaald, maar het blijkt toch echt zanger Koen Wauters te zijn die voor het eerst zijn kopstem laat horen. Het resultaat is een ingetogen en melancholisch nummer, waarmee Clouseau zich van een andere kant laat zien.

Aanstekelijk
Andere hoogtepunten op de cd zijn het meeslepende ‘Waar op deze wereld’ over het genot van het hebben van een dochter, en ‘Heimwee’, met een aanstekelijk tropisch aandoend refrein. Het openingsnummer ‘De juiste vergissing’ laat zien dat Clouseau ook kan rocken, net als het controversiële ‘Leve België’, waarmee Clouseau zich de woede van een groot aantal Vlamingen op de hals haalde. Omdat ik Vlaams noch Waals ben kan ik me niet bepaald opwinden om de tekst ‘on est tous les mêmes’ dus beperk ik me maar tot de mening dat ‘Leve België’ gewoon een lekker nummer is.

Wat dat betreft is Zij aan zij een verademing ten opzichte van het vorige, nogal bombastische en pretentieuze album Vonken en vuur. Op dat album probeerde Clouseau zich te krampachtig te profileren als jong en hip door allerlei elektronische bliepjes en quasi ruige gitaren. Na meer dan 20 jaar muziek maken is de groep volwassen geworden, en dat is duidelijk hoorbaar op deze plaat.

Toch heeft Zij aan zij ook een paar minpuntjes. Het Clouseau-evangelie ‘kom erbij en dans’ wordt na een paar jaar toch wat eentonig, waardoor de nummers ‘Drempelvrees’ en ‘Zingen en niet zeuren’ aan eenzelfde erosie onderhevig zijn. Ook de nummers ‘Niemands vrouw’ en ‘Ik geloof’ beklijven niet echt.

Gevarieerd
De kwaliteitsdichtheid is groot. Alle nummers hebben evenveel aandacht gekregen van de producers: elk nummer is perfect afgewerkt. Ook zijn de nummers afwisselend in sfeer, ritme en tempo. Een groot deel van de credits gaat naar Koen als zanger. Hij zingt niet alleen gevarieerd, maar ook puur: in plaats van een keel op te zetten gebruikt Koen vaker zijn warme stem, die van zichzelf al mooi genoeg is.

Clouseau laat met Zij aan zij zien dat de groep ook op zijn tiende album nog weet te verrassen met stevige gitaren enerzijds en ontroerende, kleine liedjes anderzijds. De levenservaring die de groep ondertussen heeft opgedaan hoor je terug op de cd. Naïeve liefdesliedjes zijn vaarwel gezegd en hebben plaatsgemaakt voor inhoudelijk rake teksten, gedragen door een strakke ondersteuning en mixage. En vooruit, af en toe een aanstekelijk ‘whoohoo’ in de refreinen moet kunnen, want er moet straks wel wat mee te zingen zijn in het Sportpaleis.

22-10-2009