Death gospel, dat is hoe de Amerikaanse singer-songwriter Adam Arcuragi zijn muziek omschrijft. De doom and gloom die een dergelijke term in gedachten roept, vind je echter nauwelijks terug op  zijn jongste boreling Like a fire that consumes all before it. In plaats daarvan levert hij een tamelijk conventionele americanaplaat af met nummers die zich bewegen tussen de degelijke middenmoot en grote schoonheid.

De plaat start sterk met het prachtige ‘Oh I see’ dat met zijn energieke melodie en achtergrondkoortjes een bombastische, bijna euforische sfeer oproept. Ook het daaropvolgende ‘President’s Song’ is een uitschieter. Mede dankzij de prominente rol voor banjo en bluegrass-invloeden doet het nummer bij vlagen denken aan 16 Horsepower (een band waarvoor het predicaat death gospel overigens wél van toepassing is). Dit zou zomaar eens een hit kunnen worden: ik betrapte mezelf er al meerdere malen op het refrein te neuriën na het luisteren van het album. Een andere potentiële hit en prijsnummer van de plaat is het wonderschone ‘The Well’, waarin Arcuragi’s gospelinvloeden het meest duidelijk naar voren komen.

Het niveau van deze nummers wordt echter niet gehaald op de rest van het album. ‘Riverrun’ en ‘The Birds Will Follow’ zijn niet meer dan aardig en ballads ‘Port Song’ en ‘I Called’ zijn zelfs ronduit saai. Het zijn sowieso de up-tempo nummers die er op Like a fire that consumes all before it… bovenuit springen. De momenten waarop Arcuragi het tempo verlaagt en de bombast in achtergrondzang en instrumentatie terugschroeft, leidt dit vaker tot gezapig voortkabbelende songs dan tot de intieme sfeer die hij waarschijnlijk nastreeft.

Ook komt in de langzamere nummers het beperkte bereik van Arcuragi’s stem naar voren. In de vlottere nummers is dit gebrek door de energieke voordracht immers niet storend. Dit alles gecombineerd met een wat vlakke productie zorgt ervoor dat het album na een veelbelovende start helaas halverwege inzakt.

Met Like a fire that consumes all before it… levert Arcuragi een plaat af met enkele zeer sterke nummers. Helaas weet hij het niveau hiervan niet de gehele duur van het album vol te houden. Daarvoor staan er te veel songs op die de middelmatigheid niet overstijgen. Een prettige (zij het wat beperkte) stem en het talent om sterke nummers te schrijven heeft Arcuragi overduidelijk. Het wachten is nu op een meesterlijk album. Ik kijk ernaar uit.

Gepubliceerd op: 29-08-2012