Op zaterdag 28 juli verzamelden Giovanca, Benny Sings, Janne Schra, Roos Jonker en Lucky Fonz III zich als singer-songwriters rondom Wouter Hamel op het podium van de grote zaal van Het Concertgebouw. Dat ze het allemaal een hele eer vonden om één van de Robeco Zomerconcerten te verzorgen, merkte je aan hun onwennige optreden dat veel ingetogener was dan het publiek van de artiesten gewend is. Pas na de pauze was de spanning eraf en kon er feestje worden gebouwd.

Slechts de getalenteerde gitarist Rory Ronde begeleidt Wouter Hamel tijdens het openingsnummer ‘Nobody’s tune’ waarin Hamel zingt dat hij tijdens zijn optredens alleen zelfgeschreven liedjes ten gehore brengt. Na afloop van het nummer licht hij dat nog eens expliciet toe, waardoor de nadruk nog eens extra op Wouter himself komt te liggen. De toon is gezet, deze jongen laat zich niet van het podium duwen. Pas na de titelsong van zijn nieuwe album Lohengrin, waarbij de Wouter Hamel Band zijn intrede doet, nodigt Hamel één voor één zijn singer-songwriter vrienden uit om hem te vergezellen.

Duetten overtuigen niet
Dat de singer-songwriters zich verzamelen rondom Wouter Hamel blijkt niet alleen uit het feit dat de populaire jazzzanger het spits afbijt. Tijdens de duetten is er genoeg interactie tussen hem en zijn band, maar lijkt hij zijn collega-zangers te zijn vergeten. Het is net of hij er moeite mee heeft het podium te delen. Alleen het duet met Giovanca, de hit ‘As long as we’re in love’ die het duo scoorde in 2007, komt goed uit de verf. Dat is vooral aan de zuiver zingende zangeres te danken, die het publiek glimlachend vertelt dat het best “een beetje naar links en rechts mag bewegen”.

Wanneer Giovanca naast Benny Sings (artiestennaam van Dox Records producer Tim Berkenstijn) staat, gaat dat duetgevoel totaal verloren. Sings blijft ruim drie meter van de Alkmaarse schone vandaan staan om hun lengteverschil te compenseren, waardoor hij zich des te meer presenteert als de nerd die maar geen vriendin kan krijgen. Ook de duetten van Roos Jonker met Wouter Hamel overtuigen niet, maar dat komt vooral doordat ze niet alle noten even zuiver zingt.

Lekker gek doen
Als tegenhangers van de serieuzere singer-songwriters van de Dox family, maken Janne Schra en Lucky Fonz III er een feestje van. Net voor de pauze sluit de Nijmeegse singer-songwriter Lucky Fonz III samen met Wouter Hamel af met het speciaal voor dit concert geschreven nummer ‘Girls in the City’. Het tempo gaat flink omhoog en de heren hebben echt lol.

De spanning is eraf en dat merk je ook na de pauze. De nummers worden zuiverder gebracht en het plezier van de artiesten is zichtbaarder. Het nummer ‘Speak up’, van Schra’s nieuwe cd die nog in de maak is, bezorgt iedereen kippenvel, net als de strakke gitaarsolo van Rory Ronde. Janne Schra en Lucky Fonz III wagen het later op een dansje tijdens hun duet, wat een daverend applaus oplevert.

Het publiek, voor het overgrote deel geen abonnementhouders van het Concertgebouw, gaat uit haar dak en zingt uit volle borst mee met ‘Oh what I would give to see you once again’. Hamel zet eerst zelf in en laat vervolgens eerst de dames zingen, dan de heren. Met dit meerstemmige koor van ruim 1400 man toont Hamel aan hoe goed de akoestiek  van Het Concertgebouw is. Er ontstaat een prachtig vol geluid en de tekst is overal goed verstaanbaar. Zo heeft hij zijn bezoekers even bewust gemaakt van de plek waar zij zich bevinden, om hen daar hopelijk nog eens terug te zien.

Gepubliceerd op: 29-07-2012