Ze speelden in het voorprogramma van Foster the People en Keane, stonden op London Calling in Paradiso en sluiten in augustus de zomer af tijdens Lowlands in Biddinghuizen. De vijfkoppige Londense band Zulu Winter bracht in mei zijn debuutalbum Language uit en is snel aan het groeien. Op Festival deBeschaving sprak Cultuurbewust.nl met drummer Guy Henderson en gitarist Henry Walton over hun sound, misvattingen van de media en de toekomst.

Hoe is Zulu Winter ontstaan?
Guy: “We spelen al ruim twaalf jaar samen, we kennen elkaar allemaal van school. Toen we een jaar of vijftien waren zijn we begonnen, maar in de tussentijd hebben we veel andere projecten gedaan. Tweeëneenhalf jaar terug zijn we weer bij elkaar gekomen en is Zulu Winter eigenlijk ontstaan. We wilden een fris album met een andere sound maken.”

Hoe kun je die sound het beste omschrijven?
Henry: “Het begint eigenlijk bij de drums en de bas, die hebben een stabiele groove. Dat klinkt natuurlijk heel logisch, maar dat is wel de kern van onze muziek; alles bouwen we hierop voort. Die groove vullen we vervolgens aan met een mix van pop- en rockelementen.
Guy: “We hebben onder andere met analoge synthesizers gewerkt om deze sound te kunnen creëren.”

Het album lijkt een soort van jaren ’80-invloed te hebben. Hebben jullie daar bewust voor gekozen?
Guy: “Dat horen we vaker. Het is interessant, omdat we alle vijf geboren zijn in de jaren ’80, maar nee: we hebben er niet bewust voor gekozen.  Als het om muzikale invloeden gaat kunnen we dat heel breed nemen. We luisteren alle vijf naar hele verschillende muziek en halen daar onze inspiratie uit. Veel muziekcritici beweren dat onze muziek is beïnvloed door eighties-bands als Japan. Dat is gewoon onzin, niet alleen omdat onze muziek daar totaal niet op lijkt, maar ook omdat onze smaak daar te breed voor is.

Gebeurt het vaak dat jullie als band een stempel opgedrukt krijgen?
Guy: “Ja, maar dat is ook logisch. Als je nog onbekend bent moet het publiek je kunnen associëren met andere bands. Hopelijk zijn wij over een paar jaar de stempel die andere bands op zich gedrukt krijgen.”
Henry: “Het is vervelend als mensen random iets roepen. ‘Oh, Zulu Winter heeft hetzelfde management als The Vaccines, dus dan zal het wel hetzelfde klinken!’ Dat hebben we weleens gehoord en dat slaat natuurlijk nergens op.”

Eerder dit jaar speelden jullie op London Calling, straks op Lowlands. Hoe voelt het om in de voetsporen van bands als Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs treden?
Henry: “Laatst vertelde iemand ons inderdaad dat we dezelfde weg bewandelen als deze bands. Dat is heel spannend, vooral nu we voor steeds meer mensen gaan spelen. Dat is ons alleen eerder gebeurd toen we als voorprogramma (van Foster the People, red.) in de Melkweg stonden. Nu komen de mensen voor ons en daar gaan we volop van genieten. Maar we willen ook zo snel mogelijk weer aan de slag met een volgend album.”

Waarin onderscheiden jullie je van de vele andere Londense (indie)bands?
Henry: “Onze sound. Omdat we met zijn vijven zo verschillend zijn, hebben we de ruimte om te blijven variëren en onze eigen sound te behouden. Dat, en het feit dat we elkaar al zo lang kennen.”
Guy: “En juist omdat we zo verschillend zijn, kan het ook zomaar zijn dat ons volgende album compleet anders klinkt. We willen niet in een hokje gestopt worden.”

Jullie hebben twee jaar aan jullie debuut gewerkt voordat Language daadwerkelijk in de winkel lag. Kunnen we het volgende album eerder verwachten?
Guy: “Jazeker! Bij het vorige album hadden we allemaal nog een baan om te kunnen betalen voor de productie en de opnames. Het duurde erg lang om het geld bij elkaar te krijgen en genoeg tijd vrij te maken. Nu is de band fulltime bij elkaar. We kunnen constant schrijven en dingen proberen.”
Henry: “Language was een mooi begin, maar het gaat allemaal nog beter worden.”

Gepubliceerd op: 30-07-2012