Van uiterst hoge breekbare melodielijnen tot dieplage warme klanken, Justin Vernon haalt het allemaal. De man achter de Amerikaanse folkband Bon Iver  trad op woensdag 11 juli met ‘zijn’ acht muzikanten op in een tent aan de Kardingerplas in Groningen. De samenklanken van de viool, hoorn, sax, trombone, synthesizers, drums, gitaar en toetsen creëerden een instrumentale explosie die voor een ongekende muzikale ervaring zorgde. Rustieke sfeer, meerstemmige zang, een indrukwekkende lichtshow, zuiver spel, maar bovenal dat echte Bon Iver-geluid was vanavond volop aanwezig.

Eerst worden de fans opgewarmd door het nieuwe opkomende talent Poliça, een formatie bestaande uit zangeres Channy Leaneagh, twee drummers en een bassist. Poliça maakt muziek die door muziekmagazine NME eerder werd beschreven als  ghostly future R&B. Leaneagh’s stem klinkt helder en wordt begeleid door elektronische effecten, dubbele drums en swingende basdeuntjes, waardoor we een zweverig en sferisch geheel horen. Na een tijdje begint het publiek echter te hongeren naar Bon Iver.

Versterkte sfeer
Niet veel later wordt die honger gestild wanneer de Amerikaanse folkband het podium opkomt en meteen lekker van start gaat met ‘Perth’, de albumopener van het laatste album Bon Iver. Gedurende het concert komen alle nummers van dit album langs. De rustieke sfeer van de liedjes wordt versterkt door de jungleachtige lappen stof die boven het podium hangen en waarop licht wordt geprojecteerd. Met behulp van die indrukwekkende lichteffecten komt het publiek zo in de bossferen van Wisconsin, waar Vernon maanden eenzaam in een hutje verbleef en de songs voor debuutalbum For Emma, Forever Ago schreef.

Van innerlijke kwetsbaarheid tot muzikale explosies
In het dynamische ‘Brackett, WI’ lopen solo’s van de viool en saxofoon langzaam over in groots instrumentaal samenspel. Vernon switcht van ‘superfuckingsad songs’ als ‘Beach Baby’ naar het meezingbare ‘Bloodbank’, dat net als ‘Beth/Rest’ een aangename en ontspannen melodie heeft die blijft hangen. Zichzelf begeleidend op gitaar zingt Vernon teder ‘re: Stacks’. Zijn intense en kwetsbare stemgeluid treedt nog het meest op de voorgrond in dit solonummer. Het is bijna jammer als daarna de band zich weer bij hem voegt. De toegevoegde waarde van de muzikanten uit zich echter meteen in ‘Creature Fear’. Bon Iver weet zijn emoties als collectief op een bijna explosieve manier te vertalen naar muziek en dat komt in zo’n grote tent goed uit de verf. Dit is net zo bij de laatste toegift ‘The Wolves (Act I and II)’, waarbij iedereen uitbundig ‘What might have been lost’ meezingt.

Onvergetelijke muzikale ervaring
Live stijgt Bon Iver duidelijk boven het album uit door variaties, zoals tijdens ‘Skinny Love’, waarin de hele band het refrein a capella zingt. Niet alleen het publiek wordt meegesleurd in de overweldigende muziek, ook Vernon en band zelf. Zowel vóór als op het podium geniet men volop. Bon Iver weet het publiek deze avond een onvergetelijke muzikale ervaring te bezorgen. Het is fijn te weten wat de Heineken Musical Hall in november dit jaar nog te wachten staat.

Gepubliceerd op: 13-07-2012