De uit Dresden afkomstige indiefolkband Garda bracht op 27 april zijn tweede album uit. De nummers op A Heart of a Pro zijn allemaal geschreven door zanger en gitarist Kai Lehman. In een blokhut in de  Zwitserse Alpen sloot hij zichzelf op om aan dit album te werken en zo zijn liefdesverdriet van zich af te schrijven. Dat liefdesverdriet is overduidelijk terug te horen op A Heart of a Pro. De meeste luisteraars zullen echter niet zitten te wachten op het zelfmedelijden van Lehmann.

Geforceerd depressief
Al in openingsnummer ‘Upper/Lower Water Course’ horen we een jammerende Kai Lehmann. Met zijn zang lijkt hij bijna geforceerd een depressieve stemming te willen creëren en daar raak je als luisteraar allesbehalve onder de indruk van. Het nummer heeft een mooie opbouw door de langzaam voortkabbelende percussie en de kippenvel bezorgende begeleiding van de strijkers. Alle elementen vullen elkaar goed aan en vormen een transparant geheel. Lehmann is in dit geheel dan ook overduidelijk de zwakste schakel. In het tweede nummer ‘Vessels’, dat een aangename inleiding kent, is het zelfs bijna alsof hij in het refrein niet meekan met de band. Krampachtig spant hij zich in om met een vervelende vibrato in zijn stem de langere tonen uit zijn strot te persen.

Verwijzing naar The National
De verwijzing naar The National hoor je al snel terug op A Heart of a Pro. Lehmann’s stem doet erg denken aan die van Matt Berninger, zanger van The National. Waar die band zijn liedjes op een ingetogen manier brengt, is het bij Garda net alsof het verhaal er niet toe doet, maar het hele album in dienst staat van het tonen van Lehmann’s leed. Die verwijzing is tevens de grootste zwakte van Garda: de muziek doet denken aan een heleboel andere bands, waaronder ook Noah and the Whale en Bon Iver, maar nergens laat de band een eigen, onderscheidend geluid horen.

Geen lichtpuntje
Er is eigenlijk geen enkel lichtpuntje te bekennen op A Heart of a Pro, hoe hoopvol de instrumentale intro’s van onder meer ‘Gallows’ en ‘People’ ook klinken. De piano leidt ‘Gallows’ enigszins opgewekt in en ook de speelse riff van de elektrische gitaar in ‘People’  klinkt hoopvol. Het is echter toch steeds Lehmann die het geheel overstemt en ervoor zorgt dat er op de plaat geen enkel spoor van zelfspot  is te bekennen. Dat is een groot gemis, want A Heart of a Pro is wel degelijk voorzien van rijke arrangementen met opgewekte drums en ontroerende strijkers. Met een krachtige en vastberaden zangstem had het album zonder twijfel meer potentie gehad de luisteraar te kunnen boeien.

Kai Lehmann heeft liefdesverdriet en schuift dat klaarblijkelijk niet onder stoelen of banken op A Heart of a Pro. Daar hoeft niets mis mee te zijn, maar even treurig als dat verdriet, is de sound die Garda laat horen. Het heeft niets met de tien liedjes die op het album staan te maken; het is het gebrek aan een eigen muzikale identiteit dat van A Heart of a Pro een saaie en weinig imponerende langspeler maakt.

Gepubliceerd op: 05-06-2012