Tracks staat deze keer in het teken van de Roaring Twenties en belooft ons mee terug te nemen naar het decadente Parijs, het naieve Amsterdam en het fatalistische Berlijn van de jaren twintig van de vorige eeuw. Het is bijna negen uur ‘s avonds. De kleine zaal in het concertgebouw is gevuld met een publiek van jong en oud dat zijn blik gericht heeft op vijf lange projectieschermen op het podium. De lichten dimmen, het publiek wordt stil: de avond kan beginnen.

Verrassend genoeg wordt het concert geopend met een suite uit Händels ‘Wassermusik’: niet het eerste muziekstuk waar je aan zou denken in het kader van het thema van de avond. Maar hoewel de tonen van Händels suite klinken, wanen we ons zeker niet in de achttiende eeuw. Dit is vooral te danken aan de ongebruikelijke samenstelling van dit blazerskwintet. We horen geen fluiten, hoorns of trompetten in deze versie van ‘Wassermusik’, maar wel een saxofoon en een basklarinet. Een veel minder statige uitvoering is het resultaat: iets dat past bij het aangezicht van vijf mannen in jaren twintig-kostuum. Licht en een tikje bizar: de toon is gezet.

Visuals
Het volgende stuk, ‘Verzonken’ van Arnoud Noordegraaf, brengt bizarre jeugddromen tot uitdrukking. Op de projectieschermen wordt een van de musici in een onderwaterwereld geprojecteerd, terwijl Raaf Hekkema een eenzame, langzame en dissonante melodie ten gehore brengt op zijn saxofoon en de overige musici zich offstage naast het publiek hebben opgesteld. Even later begeleiden zij de saxofoon op een steeds meer benauwde en repetitieve manier en is te zien hoe de man in de onderwaterwereld opgesloten zit.

Vermaak
Bijna onmerkbaar gaat de muziek over in Berlioz’ ontroerende ‘La mort d’orphelie’ en zet mezzosopraan Cora Burggraaf haar eerste tonen in van achteruit de zaal. Vervolgens worden werken van Kurt Weil (onder andere het vermakelijke ‘Surabaya Johnny’) afgewisseld met een madrigaal van Gabrieli en de ‘Funeral Blues’ van Benjamin Britten. Voornamelijk in dit laatste werk laat Cora Burggraaf de kracht van haar stem goed gelden. Niet alleen Cora weet het publiek te vermaken met haar uitstekende stage acting en krachtige performance, ook de mannen halen hun trukendoos voor ons uit de kast. Zo spelen zij de madrigaal als een duet met hun eigen, op de schermen geprojecteerde kwintet.

Happy End
Als toegift wordt het liefdesduet ‘Omdat ik zoveel van je hou’ door de fagottist Alban Wesly en Cora Burggraaf gezongen: na al het muzikale moois wordt het publiek de zaal uit gestuurd met liefde. En alsof het nog niet genoeg is, staan er in de foyer de heerlijkste coctails voor ons klaar. Dat is nog eens een Happy End, om in de termen van Kurt Weil te spreken. Maar in feite is dit pas het begin van een nog lange en sfeervolle avond.

Gepubliceerd op: 31-03-2012