Na de release van The Hermit Sessions en de bijbehorende tour in 2009, maakte Kyteman alweer een einde aan het bestaan van zijn Hiphop Orkest. Colin Benders zag niet langer de uitdaging,  waarnaar hij voortdurend op zoek is in de muziek. Toch wist hij dat er meer potentie in het orkest zat. Zodoende trok Benders zich terug in IJsland en kwam hij terug met een twaalftal grootse tracks die hij in Kytopia opnam. Het orkest werd uitgebreid met een koor en maakte zo een doorstart onder de naam The Kyteman Orchestra.  Het resultaat van Benders’ nieuwe project is een meeslepende en grensverleggende plaat waarop The Kyteman Orchestra inderdaad laat horen nog veel meer in zijn mars te hebben dan we tot nu toe hebben gehoord.

The Kyteman Orchestra schepte de afgelopen weken al hoge verwachtingen. Al voor Colin Benders met zijn orkest de studio in dook, was hij er van overtuigd dat deze plaat de uitdaging moest worden die bij The Hermit Sessions ontbrak. Niets van de adrenaline en bevlogenheid die we op The Hermit Sessions al hoorde is weggeëbd; het tweede album dat volledig analoog en in één take is opgenomen zal door de meer klassieke benadering echter wel een heel ander publiek aanspreken.

Hiphop versus klassiek en elektronica
In eerste instantie lijkt hiphop het overheersende genre op de plaat, maar er zijn momenten waarop vocalisten Pax, ReaZun, Omar Soulay en Blaxtar de mond wordt gesnoerd door dan wel het koor, dan wel door strijkers en elektronica. In ‘Truth Or Dare’ komt hiphop nog het meest aan bod, al kenmerkt dit nummer zich ook door jazzy motiefjes van de blazerssectie en fusion-achtige elementen door de inzet van elektronica. In ‘Preaching To The Choir’ overweldigt het koor echter en in ‘7/8’ nemen het strijkkwartet en elektronica de overhand. De klanken van de strijkers en elektronische toetsinstrumenten versmelten niet en ‘7/8’ illustreert goed hoe Kyteman een poging heeft gedaan muzikale grenzen te verleggen. In combinatie met de gejaagde ritmiek krijgt dit nummer een chaotisch, vervreemdend karakter.

Oncontroleerbare agressie
In ‘While I Was Away’ zorgen het wrange geluid van de strijkers, het onheilspellende motief van de trompet en de percussie voor een nerveuze en angstige sfeer. De uit de hiphop afkomstige rappers lijken de klassiek geschoolde koorlieden mee te slepen in hun overdadige attitude. Ook de luisteraar wordt meegesleept door de grote dynamiek. In ‘Angry At The World’ is dat niet anders. Het nummer wordt langzaam opgebouwd. De vocalen brengen de afkeer tegen het huidige wereldbeeld aanvankelijk op een relativerende en enigszins cynische toon tot expressie. Uiteindelijk vloeien deze beheerste vocalen over in oncontroleerbare agressie en luidt de eindleus “All that’s left to say is that I’m angry at the world”.

Minimalistische elementen
De grote dynamische contrasten en de abrupte overgangen maken The Kyteman Orchestra tot een plaat die de luisteraar continu alert houdt. We horen echter ook minimalistische elementen terug. ‘The Void’ heeft een lieflijk karakter en ademt niets dan kalmte door de geleidelijke veranderingen. Voor het eerst wordt er geen poging gedaan onconventionele verbindingen te maken tussen verschillende genres, wat de luisteraar de ruimte geeft opgelucht een zucht te slaken. Datzelfde geldt voor ’Day One’, al kent dit nummer wel een grootse climax, gevolgd door een langzame fade out.

Op The Kyteman Orchestra heeft Colin Benders geprobeerd contrasterende genres met elkaar te laten versmelten. Dat verlangen bezit een utopische factor, maar in veel gevallen pakt het ook onwaarschijnlijk goed uit. Zo lijken rap en klassiek geschoolde zang elkaar moeiteloos aan te vullen en in combinatie een veel krachtiger effect teweeg te brengen dan waar dan ook op The Hermit Sessions hoorbaar is. The Kyteman Orchestra is dan ook een virtuoze, compromisloze plaat waarop door experiment juist de onverenigbaarheid van sommige genres naar voren komt. Mede daardoor doet The Kyteman Orchestra je nekharen rechtovereind staan en ben je als luisteraar continu geboeid. De enige vraag die nu nog rest is of de plaat live net zo veel indruk maakt.

Gepubliceerd op: 30-03-2012