Een goede week geleden zag ik in het meer nostalgische dan comfortabele Oude Luxor theater Paul de Munnik en Maarten van Roozendaal. Ze speelden hun voorstelling ‘Heimwee naar de hemel’, een prachtig programma met liedjes van overleden Nederlandse zangers.  Twee vleugels tegenover elkaar, met aan elke vleugel een van de mooiste stemmen van Nederland, grappend en zingend, tegen elkaar opspelend. Een muzikale tenniswedstrijd. Ramses Shaffy, Jules de Corte, Cornelis Vreeswijk, dat soort werk.

En werk van Bram Vermeulen. Twee liedjes speelden ze, ‘Rode wijn’ en ‘Ik wil naar huis’.  In de pauze, terwijl mijn gezelschap de tergend lange rij voor de damestoiletten trotseerde, staarde ik over mijn glas rode wijn. Sorry Bram, dacht ik. Sorry, hoe is het mogelijk dat ik nog maar zo weinig naar die geweldige muziek van je luister?

Want hoe geweldig het is, herontdekte ik in de volgende dagen, toen ik Brams muziek weer tevoorschijn haalde. Pauline, De wedstrijd, En doodgewone jongen. Ken uw klassiekers. Die subtiele piano, die subtiele teksten, ik bedoel:

Klein liedje / Klein liedje voor jou / Klein liedje / Omdat ik van je hou

Geen grootse gebaren, geen opgeblazen woorden. Bram vangt geen granaat voor je op om je te veroveren. Hij gooit zich ook niet voor de trein voor je. Bram Vermeulen schrijft ‘Klein liedje’ voor je. Een hartstochtelijke boodschap, in kleine woorden, in niet meer dan 42 seconden. Veel mooier dan dat wordt het niet.

Toch schuilt er ook iets tragisch in Bram. Ja natuurlijk, hij is dood, maar dat bedoel ik niet. Bram Vermeulen is altijd meer bekend geweest om iemand anders dan om zichzelf. Bram Vermeulen, dat was die ene van Neerlands Hoop. Bram Vermeulen, dat was Bram van Bram en Freek. Na de breuk van Neerlands Hoop in 1979 werd Freek als snel Freek de Jonge, maar Bram bleef eigenlijk altijd Bram van Bram en Freek.

Eigenlijk alleen in Vlaanderen raakte Bram Vermeulen bekend als Bram Vermeulen, zonder Freek.  Er zijn nogal wat lieden die vinden dat men in Vlaanderen meer oog heeft voor de subtiele kunsten dan in Nederland. In een chagrijnige bui ben ik een van hen. Het geval Bram Vermeulen is een mooi argument bij die stelling. Vlaanderen omarmde Bram Vermeulen met zijn poëtische eenvoud en rauwheid. “Hij was te goed voor Nederland,” vond Liesbeth List na Brams dood in 2004. “Hij was veel minder op zoek naar het effect. Het had allemaal veel meer te maken met Brel dan met Freek,” vond cabaretier en muzikant Raf Walschaerts.

En zo is het. Het is tijd dat het oeuvre van Bram Vermeulen weer noordwaarts keert. Een oproep aan allen: luister naar Bram Vermeulen. Zorg dat hij niet vergeten wordt. Mede namens Paul de Munnik en Maarten van Roozendaal: Dank!

Gepubliceerd op: 21-11-2011