Wie is opgegroeid in de jaren tachtig herinnert zich misschien nog wel, de grote muzikale new age-namen als Enigma, Vangelis en natuurlijk Clannad. Op 7 november stond deze vijfkoppige Ierse formatie voor een uniek optreden in poppodium 013 in Tilburg. Helaas was het concert niet op alle fronten even goed en soms zelfs ronduit teleurstellend. Maar dat betekent niet dat het nu helemaal gedaan is met deze band.

Clannad is in 1970 opgericht door de familie Brennan, uit de streek Donegal in Noordwest-Ierland. De band bestaat uit Máire (nu Moya), Ciarán  en Pól Brennan en hun ooms Noel en Pádraig Duggan. Zij begonnen met optreden in Leo’s Tavern, de bar van vader Brennan. Ook zus Eithne Brennan, later bekend geworden als Enya, maakte de eerste jaren even deel uit van de groep.

Uniek
Al vanaf het begin brengt Clannad een unieke combinatie van Keltische folk, new age en popmuziek. Hun grote doorbraak was in 1983 met het themanummer voor de film Harry’s Game, hier te beluisteren op YouTube. Twee jaar later namen zij samen met Bono van U2 het duet ‘In a Lifetime’ op, opnieuw een wereldwijd succes. Voor hun laatste studioalbum Landmarks (1997) kregen ze zelfs een Grammy Award.

Sindsdien was het een tijdje stil rond Clannad, maar de laatste jaren treden de bandleden af en toe weer samen op, in verschillende landen. 7 november was voor de Nederlandse fans dus een unieke kans om Clannad live te zien in eigen land, helemaal omdat het geplande optreden voor twee dagen later in de Melkweg werd afgelast. Wat dat betreft kon de avond voor hen al niet meer stuk.

Vrouwen en whisky
Het concert begon goed met onder meer een aantal mooie folknummers met ingewikkelde namen: ‘Na Buachalli Alainn’ van Ierse emigranten in Schotland, ‘Coinleach Ghlas An Fhómhair’ over liefde in het veld, en het instrumentale dromerige ‘Eleanor Plunkett’. Dat laatste werd geschreven door een rondreizende blinde bard uit de 17e en 18e eeuw die twee liefdes had: vrouwen en whisky, aldus Moya.

In twee a capella-stukken is voor het eerst het kenmerkende Clannad-geluid te horen en bij ‘Two Sisters’ mag het publiek meezingen, wat helaas niet echt wil lukken op de maandagavond.

Bergafwaarts
Halverwege het programma zijn de eerste new age-klanken te beluisteren. ‘New Grange’ wordt mooi uitgevoerd en even later ook ‘I Will Find You’. Vanaf dat moment gaat het jammer genoeg bergafwaarts. De Robin Hood-medley is rommelig en Noel en Pádraig, die inmiddels toch wel oud zijn geworden, kijken steeds vaker om zich heen alsof ze niet meer weten wat ze moeten doen. Wanneer ze zelf niet spelen staan ze stijfjes met hun armen over elkaar te wachten.

Het synthesizerdeuntje bij ‘Harry’s Game‘ klinkt wel erg gedateerd en de voor deze avond meegebrachte drummer gaat veel te hard als hij moet zingen bij ‘In a Lifetime‘. Ook Póls fluitspel lijkt steeds scheller uit de boxen te komen. Hoe prachtig Moya intussen ook blijft zingen, het komt allemaal wat geforceerd en tegelijkertijd krachteloos over. Het concert als geheel is daardoor teleurstellend. Wat de grootste fans overigens niet uitmaakt, want die dansen gewoon lekker mee voor het podium.

Traditie
Een heel nieuw tijdperk zal er voor Clannad niet meer aanbreken, maar de band heeft wel nog steeds een aantal sterke punten: leadzangeres Moya, hun bekende meerstemmige samenzang, humor en bovenal de kracht van de Ierse traditie. In een iets kleinschaligere setting, zoals bijvoorbeeld op een folkfestival, komen die waarschijnlijk beter tot hun recht dan op een poppodium.

Op 18 december 2011 geeft Moya Brennan samen met het Metropole Orkest een kerstconcert in De Doelen in Rotterdam.

Gepubliceerd op: 13-11-2011