Het zal ergens wel aan Miles Kane knagen. In vrijwel al zijn interviews wordt de naam van boezemvriend Alex Turner (Arctic Monkeys) genoemd. Na de samenwerking met Turner in de vorm van The Last Shadow Puppets en het fabelachtige album The Age of the Understatement, rees de populariteit van het duo drie jaar geleden tot in de hemel. In elk interview wordt wel de vraag gesteld hoe nu verder, en hoe Kane over de aankomende vierde plaat van de Arctic Monkeys denkt. Met zijn debuutalbum Colour of the Trap staat Kane dan eindelijk zelf in de schijnwerpers en laat hij met overtuiging zien waar hij muzikaal toe in staat is.

Dat Kane een fan van de sixties is, komt niet helemaal als een verrassing. Dat hoorden we al bij The Last Shadow Puppets, maar ook zeker bij zijn eerdere bands The Rascals en The Little Flames. Voor zijn debuutalbum zoekt Kane opnieuw de sfeer op van de jaren 60. Serge Gainsbourg, Jacques Dutronc, Lee Hazlewood, Nancy Sinatra en natuurlijk John Lennon, allen inspireerden ze Kane bij het maken van Colour of the Trap.

Aanstekelijk
De invloeden zijn meteen te horen op opener ‘Come Closer’. Een “sexy rock-tune”, aldus Kane zelf. Waar de nummers bij The Last Shadow Puppets nog redelijk afstandelijk waren voor het grote publiek, ademt the Colour of the Trap ook nostalgie uit, alleen met nu met veel meer popgeluiden erin verwerkt. Met dank aan producer Dan The Automater (bekend van Gorillaz, Kasabian) klinkt de plaat erg aanstekelijk. De “woooh-oh-ooooh” en “bapapapa–baba” deuntjes spelen duidelijk hier een grote rol in. Volgens Kane: ‘’Omdat de pop-rock in de hitlijsten terug zou moeten komen’’.

Samenwerking
Kane beschikt over een indrukwekkende lijst met vrienden die  hun steentje hebben bijgedragen aan dit debuut. Noel Gallagher zingt een refreintje in het prachtige ‘My Fantasy’, Alex Turner is verantwoordelijk voor het mysterieuze ‘Telepathy’, en de wonderschone Franse Clemence Poesy heeft een mooie bijdrage in ‘Happenstance’. Desalniettemin blijft het nog steeds het album van Miles Kane.

Mischien wel het sterkste punt van Colour of the Trap zijn de teksten. Cliché om te zeggen als je boezemvriend (Alex Turner) een van de grootste tekstschrijvers van deze tijd is, maar met name op tweede single ‘Rearrange’ en de slotnummers overtuigt de Liverpudlian de luisteraar met zijn mooie teksten.

Afwisseling
Colour of the Trap kent een goede afwisseling van de nummers. Een stuk of drie echte knallers, zoals opener ‘Come Closer’, eerste single ‘Inhaler’ en ‘Kingcrawler’. En daarnaast een flink aantal popnummers; zoals het sterke ‘Quicksand’, ‘Happenstance’ en ‘My Fantasy’. De overige nummers zoals ‘Counting Down The Days’, ‘Telepathy’ en ‘Take The Night From Me’ zijn simpelweg nummers uit de jaren 60 in een nieuw jasje. De nostalgie overheerst. Deze nummers zijn weliswaar beeldschoon, maar lopen al snel het gevaar te worden ondergewaardeerd omdat ze niet aansluiten bij het pop-gehalte van de andere nummers.

Miles Kane levert met Colour of the Trap eindelijk een product af waar hij zelf compleet verantwoordelijk voor is. Met een sterke, nostalgische plaat vestigt Kane zijn naam als solo artiest. Het is echter nog maar de vraag of Kane deze tijdloze stijl interessant weet te houden, de tijd leren zal het leren. Maar met Colour of the Trap heeft Kane in ieder geval voor nu een dijk van een popplaat gemaakt.

Gepubliceerd op: 11-05-2011