Vijf jaar geleden maakte het grote publiek kennis met Goose, toen diens debuutplaat Bring It On uitkwam. Een plaat vol hysterische electropunk die bejubeld werd door de pers. Op hun tweede album Synrise (2010) sloeg de band een andere weg in. De naam verraadt het al een beetje: de synthesizer treedt nóg meer op de voorgrond. Op 12 maart staat de band in Tivoli, en  natuurlijk worden er deze avond vooral nummers van de nieuwste plaat gespeeld.

Het voorprogramma wordt verzorgd door zangeres/producer/songschrijver Susanne Clermonts, die onder de artiestennaam Krause wordt bijgestaan door een bassist en een drummer. Clermonts is een prikkelende verschijning in haar glitterbadpak. Hoewel er nu en dan iets mis gaat (de drummer speelt door als het nummer al afgelopen is, een beat die er niet lekker in komt), is de electropop van Krause best smakelijk. Ook het enthousiasme van de drie muzikanten werkt aanstekelijk. Het is alleen wel een beetje jammer dat de synthesizer te zacht staat. Afsluiter ‘Follow Me’, de nieuwste single, klinkt wel goed in balans, maar helaas lijkt net dit nummer het minst aan te slaan bij het publiek. Al met al is Krause toch een goede opwarmer.

Frontlinie
Nadat Krause het podium heeft verlaten, wordt het publiek ongeduldig. Goose laat lang op zich wachten. Uiteindelijk neemt Bert Libeert dan toch plaats achter zijn drumstel. De overige drie heren vormen een soort frontlinie door naast elkaar achter hun synthesizers te staan en van daaruit beats op het publiek af te vuren. Opener van de avond is het opbouwende ‘Synrise’, tevens eerste nummer van de gelijknamige plaat. De band klinkt vanaf de eerste seconde professioneel en overtuigend.

De podiumpresentatie van Goose komt wat afstandelijk over, zeker nadat we naar het speelse en enthousiaste voorprogramma hebben gekeken. Zanger Mickael Karkousse doet wel zijn best, maar Dave Martijn en Tom Coghe staan voor het grootste deel statisch achter hun synthesizer. Dat Goose niet de spannendste act is om naar te kijken, maakt verder niet uit: de zaal gaat toch wel plat. Eigenlijk past die afstandelijke houding wel goed bij de strakke beats. Het zou zomaar een bewuste keuze kunnen zijn.

Keiharde beats
De nummers van het nieuwe album Synrise klinken live behoorlijk donker. Goose laat een genadeloze muur van synthesizers en keiharde beats op het publiek los en het publiek wordt er wat agressief van. Vooraan storten steeds meer bezoekers zich in de pogoënde menigte. Het bier vliegt in de rondte en door al dat wilde gedans wordt er flink gezweet. De kleren kunnen bij thuiskomst gelijk in de wasmand.

Hoewel Goose gewoon doorbeukt, kakt Tivoli een beetje in rond het midden van de set. In veel nummers worden dezelfde synth-geluiden gebruikt en dat wordt op den duur wat eentonig. De gitaar die Karkousse omhangt, is daarom zeer welkom. Ook het rustigere nummer ‘Hunt’ is een fijne afwisseling. Even bijkomen en daarna weer flink doorstampen. Het publiek is al goed los, maar vanaf het nummer ‘British Mode’ is het hek écht van de dam. Karkousse had wel even een biertje kunnen doen, want het publiek zingt de tekst luidkeels mee.

Live-sensatie
Het absolute hoogtepunt is afsluiter ‘Words’. Tot halverwege de zaal springt iedereen mee en een penetrante zweetlucht stijgt op uit het publiek. Goose rekt het slotakkoord op tot in het onmogelijke. Als er écht niet harder en sneller kan worden gedrumd, klinkt uiteindelijk dan toch de laatste noot.

Karkousse is niet van de gezellige, inleidende praatjes en Goose speelt hun nummers dan ook strak achter elkaar door. Toch moet de zanger kwijt dat hij het publiek fantastisch vindt. Dat was insgelijks. Goose mag met recht een live-sensatie genoemd worden!

Gepubliceerd op: 16-03-2011