Het is een cliché dat verbroken relaties, pijn en verlies bij muzikanten leiden tot goede muziek. Deze stelling gaat zeker niet altijd op, maar in mijn cd-collectie bevinden zich een aantal vleesgeworden bewijzen van deze stelling. Elliott Smith en Malcolm Middleton zijn sprekende voorbeelden. Al James, het brein achter Dolorean, beweert in interviews een vrolijk man te zijn en te houden van gezelschap. Dat mag dan misschien zo zijn, het is niet terug te horen in zijn muziek. De zachte pijn van melancholie druipt van de nummers op het album The Unfazed.

De vorige twee albums van Dolorean bevatten verstilde nummers, ondersteund door kwastjes op de drums, akoestische gitaar en de fluisterzang van Al James. Met piano en strijkers wordt subtiel extra lading toegevoegd, zonder te vervallen in bombast of kitsch. Op het nieuwe album wijkt Dolorean niet af van deze formule. Wel klinken de nummers beter uitgewerkt dan voorheen, wat vooral te horen is aan de opbouw en instrumentatie.

Al James
The Unfazed in het bijzonder en Dolorean in het algemeen steken in eerste instantie boven het maaiveld uit door de melodieën van zanger Al James. Hij bezit de gave om met zijn stem de sfeer te bepalen. Dat blijkt bijvoorbeeld in opener ‘Thinskinned’, dat een stevig refrein heeft. James houdt zich moeiteloos staande en dringt de muziek naar de achtergrond met zijn stem en kwetsbare teksten.

In het slepende ‘Country clutter’ wordt James ondersteund door zangeres Lara Miller. De subtiliteit van deze samenzang, met op de achtergrond de “ooooohs” van het koortje doen de pijn van het nummer haast vergeten. “A little heartache well it’s a small price to pay” zingt James en zo voelt luisteren naar Dolorean ook. De pijn van machteloosheid, gemiste kansen en verloren liefdes is aanwezig in elk nummer. Je ontdekt dat het zachte deken van de muzikale melancholie je pijn verzacht. Je hoeft deze alleen maar over je heen te laten komen.

Dynamiek
Een rustig en melancholiek album kan klinken als een lange klaagzang, met een cadans die ingezet wordt in het eerste nummer en pas wegebt als de laatste noten wegsterven. Dolorean ontwijkt deze valkuil op The Unfazed op zijn sokken, zo lijkt het. De opbouw van het nummer ‘Black hills gold’ laat dit mooi zien. Langzaam, haast onopgemerkt bekruipen steeds meer instrumenten je, om net op het moment dat je er bewust van wordt weer te verdwijnen.

Eerlijk
Eerlijke muziek, het is een cliché. Maar tijdens het luisteren naar The Unfazed bekruipt me telkens het gevoel dat alles wat James zingt ook echt waar is. Zijn woorden benaderen het leven en gevoelens van de luisteraar. De melodieën voelen vertrouwd, zoals die oude trui waarvan je weet dat je hem eigenlijk weg moet doen. Maar deze zit nog zo lekker en het is daarom dat je keer op keer naar Dolorean blijft luisteren.

Gepubliceerd op: 15-03-2011