Onder de noemer Shuffle.Play presenteert de Melkweg in Amsterdam de komende maanden ‘kwalitatief hoogstaande muziek van over de hele wereld’. Mulatu Astatke, gevierd Ethiopisch jazzmuzikant en eerste in de reeks, maakt die belofte alvast helemaal waar. Op woensdag 9 maart weten hij en zijn band de aandacht van het publiek tot het eind toe volledig vast te houden.

Als openingsact deze avond speelt de Batiband. Deze Ethiopisch/Nederlandse formatie is opgericht in 2010 en mengt traditionele Ethiopische melodieën en zang met moderne grooves. Dat levert een opgewekte en dansbare mix op die soms wel iets wegheeft van ska.

Het publiek deint er lekker op mee terwijl zanger Afework Nigussie een indrukwekkend staaltje Ethiopisch schouderschudden laat zien. Ook het voetenwerk van het Gurage-volk uit Zuid-Ethiopië blijkt dit multitalent uitstekend te beheersen, net als het bespelen van de traditionele eensnarige masenquo. Naast Nigussie bestaat de Batiband uit tenorsaxofonisten Blen Desta en Natalio Sued, gitarist Mark Tuinstra, Jasper de Beer op bas en Mark de Jong op drums en percussie. Ook deze mannen swingen enthousiast mee op hun eigen muziek.

Geduld
De Batiband begon al een half uur later dan gepland, en na deze feestelijke opening is het weer even geduld hebben tijdens het ombouwen van het podium. Maar, zo laat een Ethiopische bezoeker weten, bij Ethiopische feesten is het altijd lang wachten voor de acts beginnen.
Mulate Astatke is absoluut het wachten waard. Deze innemende man, die bekendstaat als de vader van de Ethio-jazz, werd ‘herontdekt’ door het grote publiek in 2005 toen Jim Jarmusch zijn muziek gebruikte voor de soundtrack van de film Broken Flowers (met o.a. Bill Murray). Astatke treedt maar een aantal keer per jaar in Nederland op en vult deze avond met zijn band zowel letterlijk als figuurlijk het podium.

Indrukwekkend
Dat Astatke voor kwaliteit gaat wordt al duidelijk in het eerste nummer, met de prachtige blaaspartijen van de trompet (Byron Wallen) en saxofoon (James Arben). En natuurlijk het vibrafoonspel van de bandleider zelf, die daarnaast ook percussie en Rhodespiano speelt. Tijdens de daaropvolgende – zowel ‘oude’ als nieuwe – composities maken we ook kennis met het subtiele en krachtige spel van cellist Danny Keane. De echte fans verraden zichzelf door hun enthousiaste reacties bij de beginklanken van bekende nummers.

De nummers klinken niet heel exotisch, maar zitten daarom niet minder sterk in elkaar. De muzikanten halen het uiterste uit zichzelf en hun instrumenten. Steeds als je denkt dat het niet beter en mooier kan doen ze er toch weer een schepje bovenop met indrukwekkende solo’s.

Middernacht
Het publiek is blij verrast als Afework Nigussie halverwege de hoofdact opnieuw op het podium verschijnt om mee te spelen en te zingen met de band van Astatke. Hij blijkt in ‘African jazz village’ Addis Abeba nog diens leerling te zijn geweest. Op zijn masenqo speelt hij, aangemoedigd door de band, nog één prachtig Ethiopisch nummer. Daarna pakt Astatke de draad weer op met het spannende ‘The Way To Nice’, ‘Yekatit’ en andere composities. Zo blijft hij zijn luisteraars boeien tot middernacht, wanneer sommigen zich tot hun spijt door de drukte een weg naar buiten moeten banen om de laatste trein te halen.

Gepubliceerd op: 13-03-2011