Blitzen Trapper was op woensdagavond 10 november in Amsterdam voor een concert in hun Europese clubtour. Voor een uitverkochte Melkweg speelde Blitzen Trapper een afwisselende en sterke set, met voornamelijk nummers van het laatste album Destroyer of the Void.

Het voorprogramma Pearly Gate Music valt moeilijk in een hokje te plaatsen. Het trio rond zanger Zach Tillman, broer van Fleet Foxes-drummer J. Tillman, opent met ‘Maggie’s Farm’, een cover van Bob Dylan. Het is een gewaagde keuze, die de toon zet voor de rest van het optreden. De band wisselt in hun nummers rustige folk- en bluesloopjes af met freakende punksolo’s, ondersteund door stevig drumwerk.

Illustratief voor die tegenstrijdigheden is het contrast tussen de bassiste en de drumster: de een kijkt het hele optreden niet één keer het publiek in en komt stoned en depressief over, de ander slaat energiek in het rond en lacht de zaal vrolijk tegemoet. Het publiek is verdeeld positief; Pearly Gate Music maakt aparte muziek, en of je ze cool of matig vindt hangt in grote mate van smaak af.

Blitzen Trapper maakt de avond
Als het hoofdprogramma het podium betreedt is de Melkweg inmiddels helemaal volgelopen. De uitverkochte zaal wordt niet teleurgesteld: Blitzen Trapper heeft er vanavond duidelijk zin in. Het zestal speelt vooral nummers van het laatste album Destroyer of the Void en het succesalbum Furr. Daarbij valt op dat de nummers van het nieuwe album in vergelijking met de albumversies live net wat steviger en directer overkomen. Bovendien geeft het duidelijk aanwezige spelplezier de nummers net dat extra randje waar je bij een optreden op hoopt.

Echte minpunten kent de avond niet. Blitzen Trapper laat de allerhoogste harmonieën van de cd’s soms achterwege, en hoewel dat jammer is, maakt de driestemmige zang ook live veel indruk door zijn zuiverheid en moeilijkheidsgraad. De band weet bovendien een goede spanningsboog te creëren, door in het begin het meer springerige werk te spelen en naarmate het optreden vordert langzaam af te bouwen. Die afbouw duurt tot het moment waarop de band het podium verlaat en leadzanger Eric Earley de zaal stil krijgt met een solo-uitvoering van ‘The Man Who Would Speak True’.

Toegift
Het leukste deel van de avond is echter de toegift. Nadat gitarist Marty Marquis heeft aangekondigd dat de band ‘Lady on the Water’ zal spelen, schreeuwt iemand in het publiek om ‘Saturday Nite’. Marquis antwoordt droog: “Saturday Nite? It’s, like, Wednesday.” Even later zet de band het nummer alsnog in, tot grote vreugde van het publiek.

Na afloop van ‘Saturday Nite’ denkt de helft van de band al klaar te zijn, terwijl, zoals later blijkt, het hoogtepunt nog moet komen. Leadgitarist Erik Menteer, die al het hele optreden met de meeste overgave gespeeld heeft, kan er geen genoeg van krijgen: “Ah come on, another one”, schreeuwt hij naar Earley, waarop de band een aantal seconden later losbarst in een stevig opgevoerde versie van ‘Devil’s A-Go-Go’. Hiermee speelt Blitzen Trapper de zaal definitief plat en geeft het de avond de kers op de taart die hij verdient.

Gepubliceerd op: 25-11-2010