Het is maar goed dat de organisatie van Manuscripta voor een plattegrond had gezorgd. Wie niet thuis is op het uitgestrekte terrein van de Westergasfabriek loopt daar hopeloos verloren. Nu stapten uitgevers, redacteuren, auteurs en persmensen fluks tussen de verschillende gebouwen op en neer. Op weg naar de sessie met hun favoriete auteur of langs de meer dan honderd uitgever-stands, om te zien wat de concurrentie doet.

De droppot op de statafel van Compaan Uitgevers deed wonderen. Geregeld hielden maandagmiddag bezoekers halt om beschaafd te graaien. Met een mondvol konden ze nauwelijks om het kennismakingspraatje van de Compaanmedewerkers heen.

De dame op de ongemakkelijke hakken, murw van het overaanbod boektitels en aanbiedingen, was een mooie prooi. Vermoeid richtte ze een lodderig oog op de uitgeversnaam. “Compaan Uitgevers, nooit van gehoord,” mompelde ze voor zich uit. “Klopt,” stelde de medewerker haar gerust, “Compaan bestaat pas twee jaar.” Vanaf mijn barkruk volgde ik geboeid de dappere pogingen om de hooggehakte bezoekster de Compaanprincipes bij te brengen.

“Bij Compaan zijn uitgever en auteur gelijkwaardige partijen!” sprak de medewerker trots. Dat statement maakte weinig indruk. Daarom ging de Compaanmedewerker verder: “Dat betekent dat de auteur bij Compaan over een heleboel zaken mee beslist.” De bezoekster loerde naar de droppot. Pas toen tot haar doordrong dat de gelijkwaardigheid betekent dat de Compaanauteur 50% meedeelt in de winst, verscheen een ongelovige blik in haar ogen.

Ik pakte een dropje en verwonderde mij hierover. Geld is belangrijk, natuurlijk, maar ik ben blij met het hele principe. Natuurlijk bestaan er goede uitgevers, maar te vaak hoorde ik van collega-auteurs dat de titel van hun roman zonder overleg werd veranderd. Dat het omslag zonder hun inspraak werd ontworpen, dat de flaptekst uit de koker van de redacteur kwam. Bovendien bleken redacteuren regelmatig ongeautoriseerde veranderingen te hebben aangebracht in de tekst.

Dan sta je als auteur toch gek te kijken wanneer je je boek uiteindelijk in handen krijgt. Dat voelt dan op een of andere manier besmeurd. Het is jouw boek niet meer. De uitgever/redacteur hoort oor te hebben voor de schrijver en de auteur moet meedenken met de uitgever. Compaan bewijst dat het kan. Eigenlijk is dat nauwelijks bijzonder, het heeft te maken met wederzijds respect.

Gepubliceerd op: 15-09-2010