Het idee om het verleden van een stervende vrouw op te tekenen tijdens haar roadtrip met een jonge vrouw en halverwege de roman over te gaan op dagboekfragmenten, is best origineel. De uitwerking laat in <em>De tederheid van mannen</em> echter te wensen over.  De Italiaanse Simonetta Greggio switcht zo vaak tussen heden, verleden en de twee hoofdpersonen, dat je er niet inkomt. De roman komt niet verder dan een rommelige compilatie van gebeurtenissen en quasi intelligente beschrijvingen van de liefde.

De oude dame Fosca ontmoet de jonge Constance op een terras in Venetië. Constance is eenzaam door haar baan als ontdekker en uittester van toeristische plekken voor touroperators, waardoor ze bijna iedere nacht in een ander hotel slaapt. In Fosca ziet ze een zorgzame oma en een goede vriendin die al haar geheimen wil delen. Tijdens een roadtrip praat de vrouw honderduit over haar leven en de mannen die daarin een rol speelden. “Mijn knappe minnaars, mijn aanbidders… mooie mond, mooie handen, mooie heupen… Rozenstelen van jade, tongen van vuur.”

Hak op de tak
Er zijn een aantal autobiografische elementen terug te vinden in het boek. Zo verhuisde schrijfster Simonetta Greggio net als Fosca naar Parijs en stelde ze net als Constance een hotelgids samen. In haar nawoord schrijft Greggio dat sommige vrienden bepaalde gebeurtenissen zullen herkennen. Het gevoel dat het boek vol zit met eigen ervaringen krijgt de lezer al snel, doordat Greggio teveel in te korte tijd wil aanstippen..

In krap honderdvijftig pagina’s wordt het huidige als voorbije leven van zowel Fosca als Constance doorgelicht. Doordat geen enkele keer echt wordt ingezoomd op een gebeurtenis of een gevoel, krijg je niet de kans om je in te leven, waardoor het verhaal een beetje aan je voorbij gaat. Het is alsof de dames een eindje verderop zitten te keuvelen over mannen die het laten afweten en jij af en toe van je tijdschrift opkijkt in de stiltecoupé.

Quasi intellectueel
Over de liefde schrijven is voor een literair schrijver een uitdaging; je wil immers niet  verzanden in clichés. Greggio slaat door naar het andere uiterste in de vorm van ingewikkelde volzinnen: “Ik ben wellustig geweest, maar met verstand. Ik heb een filosofie omarmd die het lichaam vrij laat, de geest schoongewassen. Ik heb me gewenteld op het bed van het epicurisme. Een bed dat smal is maar schoon.”

Deze hoogdravende monologen van Fosca praat Greggio goed met twee zinnen: “Oma was dol op fraaie formuleringen. En ik waardeerde het dat ze zich de stijl-Marguerite Yourcenar of -Barbey d’Aurevilly aanmat om indruk op me te maken met haar arrogante belezenheid en me zo, terloops inzicht te geven in haar manier om naar het leven te kijken.” Voor de lezer is het daarmee niet afgedaan, die moet zich het hele boek inspannen om de uitspraken juist te lezen en te interpreteren.

Greggio heeft met haar debuutroman geprobeerd om op een literaire wijze de liefde te benaderen. Haar idee om in een roman een vertelling met dagboekfragmenten te combineren is origineel, maar niet geslaag. Door de overdaad aan informatie, de ingewikkelde zinnen en de quasi intellectuele beschrijvingen van de liefde, wordt De tederheid van mannen een rommelige roman die de lezer niet toelaat zich in te leven.

Gepubliceerd op: 27-07-2012