Goud is het verhaal over drie succesvolle en bevriende baanwielrenners die te maken krijgen met persoonlijke tegenslag en zo de relatieve waarde van succes  leren erkennen. Helaas maakt Chris Cleave, auteur van Kleine Bij (2009), dit persoonlijke element veel te groot en zwaar waardoor er nauwelijks ruimte overblijft voor zijn boodschap.

Het boek begint heerlijk met een finale baanwielrennen op de Olympische Spelen in Athene. Zonder deze wedstrijd zelf te beschrijven geniet je van de zinderende spanning in de kleedkamer bij Zoe, één van de hoofdpersonages, en haar coach die zijn pupil probeert te motiveren. Deze scène toont perfect aan hoe meeslepend Cleave kan schrijven.

Star Wars-universum
Hierna schiet het verhaal helaas de verkeerde kant op. Er wordt een sprong in de tijd gemaakt naar het jaar 2012, vlak voor de Spelen in Londen. Zoe staat aan de vooravond van haar laatste grote toernooi, evenals het bevriende baanwielrenkoppel Kate en Jack. Hun dochter Sophie lijdt aan leukemie en zet hiermee het gezin onder druk.

Een levensbedreigende ziekte bij een kind kan al snel de hele sfeer in het boek bepalen. Daardoor is het een lastig onderwerp om over te schrijven. Cleave probeert met dit probleem om te gaan door af en toe Sophie het verhaal te laten vertellen. Zij beschrijft dan de wereld  als het Star Wars-universum. Zelf is ze een Jedi-ridder en elke plaats is een ruimteschip of planeet. Een naargeestige stemming blijft overheersen. Een paginalange beschrijving van de manier waarop  Sophie met snoertjes in de auto moet worden vastgemaakt en de vele herhalingen van  alle angsten en zorgen bij haar ouders , zorgen vooral voor irritatie. Je wacht op het moment dat het verhaal zich meer op de achtergrond van de andere personages focust.

Abrupte wendingen
Via flashbacks kom je halverwege het verhaal meer te weten over de geschiedenis van Jack, Kate en Zoe. De beschreven gebeurtenissen in deze driehoeksverhouding, doen denken aan het script van een seizoen GTST. Enkele wendingen zijn zó extreem, dat het lijkt alsof Cleave geen vertrouwen meer had in zijn personages en hij dacht dat wat extra drama wel op zijn plek was. Dit is jammer, want met name Zoe is een personage dat van zichzelf al boeiend is door haar jeugdtrauma.

In dit gedeelte komt ook langzaam het thema naar voren dat eigenlijk centraal had moeten staan: de relatieve betekenis van succes ten opzichte van persoonlijke tegenslagen. ‘Mensen zien me op het podium staan en ze denken dat ze glorie zien, maar het enige wat ze zien is die ene glanzende minuut waarin ik uit de troep die ik gemaakt heb ben verrezen om daar te komen’. Sophie’s ziekte overschaduwt dit thema volledig en bepaalt ook aan het einde weer de toon van het verhaal.

Na het simpelweg briljante The Other Hand (in het Nederlands vertaald als Kleine Bij dat binnenkort wordt verfilmd door Nicole Kidman), weet Cleave’s derde roman niet te beklijven. Daarvoor is de balans te ver doorgeslagen naar een ongeloofwaardig en zwaar persoonlijk drama.  Maar ondanks dit storende minpunt toont de roman bij vlagen wel aan hoe meeslepend Cleave kan schrijven.

Gepubliceerd op: 23-07-2012