Dit zou in de tegenwoordige tijd geschreven moeten worden, het laatste boek van de Deense Helle Helle, is verwarrend. Evenals de hoofdpersoon van het verhaal. Waardering voor het werk is wel mogelijk, mits de lezer bereid is tot enig denkwerk.

De achttienjarige Dorte Hansen studeert Deens in Kopenhagen. Althans, dat denken haar ouders, maar in werkelijkheid vermijdt ze de universiteit zo veel mogelijk. Ze vult haar dagen met wat rondhangen en het kopen van onnodig veel kleren terwijl er nauwelijks geld binnenkomt. Het bereiden van een goede maaltijd schiet er vaak bij in en ze neemt zelfs niet de moeite om haar nieuwe huisje in Gumsø fatsoenlijk in te richten.

Door het kalme leven van Dorte zit er niet echt een rode draad in het verhaal. Haar dagelijkse leven wordt afgewisseld met herinneringen over vroegere relaties. Dortes gedachten springen van de hak op de tak en dat maakt het nu en dan verwarrend. Het geeft echter wel een beeld van de chaotische meid, die niet goed weet wat ze wil en zich kan verwonderen over de normaalste zaken.

Ironische liefde voor taal
Taal is een van die dingen waar Dorte zich zo over kan verwonderen. Dit blijkt onder meer uit de diverse passages waarin ze nadenkt over een woord. ‘Ik zat bij de klaptafel en dacht na over het woord ‘slaapogen’’. Het geeft een ironische draai aan het verhaal. Ze heeft geen animo voor haar studie Deens, maar taal heeft wel degelijk haar interesse.

Bovendien probeert ze af en toe wat te dichten en ze schrijft liedteksten voor feestjes. Volgens haar omgeving gaat dit haar goed af, maar zelf is ze er niet laaiend enthousiast over. Ze is een perfectionist als het gaat om formuleringen. ‘Ik ben begonnen te studeren in Kopenhagen,’ zei ik en ik had spijt van mijn infinitiefvorm’.

Tegenwoordige tijd
Formulering speelt een belangrijke rol in het boek. Dorte vertelt het gehele in de verleden tijd. Een verklaring hiervoor geeft ze zelf aan het begin van het verhaal. ‘Ik verafschuwde een actieve tegenwoordige tijd.’ Het lijkt weer een van haar vele merkwaardigheden, maar in het laatste hoofdstuk krijgt dit een diepere betekenis.

Als Dortes favoriete tante plotseling in een soort depressie belandt, ziet de studente kennelijk in dat het leven kostbaar is. Na een lange periode van niets doen, trekt ze weer weg uit Gumsø. ‘Dit zou in de tegenwoordige tijd geschreven moeten worden,’ meldt ze in de laatste zin. Dorte lijkt hiermee te willen aangeven dat het hele verhaal in de verleden tijd een verloren periode is geweest. De tegenwoordige tijd staat voor een herziening van haar leven; veranderingen die volgens haar eerder plaats hadden moeten vinden.

Het klinkt allemaal wat abstract. Dat past goed bij Dorte, maar het zal het leesplezier niet voor iedereen verhogen. Wie er echter uit haalt wat erin zit, zal het boek kunnen waarderen. Immers: ‘Je kunt er van alles in stoppen. Maar er moet een reden voor zijn. Iedere gek kan een grappig mannetje met een hoed in de tekst stoppen.’

Gepubliceerd op: 01-07-2012