Nicci French, het pseudoniem van het Britse echtpaar Nicci Gerard en Sean French, heeft wereldwijd bekendheid vergaard met vele succesvolle thrillers. Vorig jaar waagde het schrijverskoppel zich voor het eerst aan een serie. In Blauwe maandag maakten de lezers kennis met psychoanalyticus Frieda Klein. Waar dit eerste deel nog wat haperde, weet het tweede deel Dinsdag is voorbij volledig te overtuigen.

Frieda Klein doet denken aan Patricia Cornwells personage Kay Scarpetta. Beide vrouwen zijn sterk, onafhankelijk en kordaat. Specialisten op hun vakgebied. Zowel Scarpetta als Klein worden, soms tegen wil en dank, bij politieonderzoek betrokken en zowel in goede als slechte tijden (vooral die laatste zijn er in overvloed) omringd door een groep trouwe vrienden. Ook worden ze allebei verteerd door schuldgevoel over zaken uit het verleden. Het verschil is dat Klein, in tegenstelling tot Scarpetta, veel op haar intuïtie vertrouwt en nogal eens gedwongen wordt de grenzen van de beroepscode te verkennen. Dit maakt haar ook net iets interessanter.

Losse eindjes
Dinsdag is voorbij begint met de vondst van een dode man in de woning van een geesteszieke vrouw. De zaak lijkt eenvoudig, maar al snel blijkt niets minder waar. Het slachtoffer was een oplichter en een kameleon die bij zijn slachtoffers feilloos hun zwakke plek leek te vinden en ze gaf wat ze nodig hadden. De dode man intrigeert Frieda. En hoewel de politie het onderzoek al wil sluiten, gaat zij door.

Daarnaast blijkt de zaak uit Blauwe maandag nog niet te zijn afgerond. Ondertussen moet Frieda leren omgaan met het schuldgevoel dat zij heeft overgehouden aan de dood van twee karakters uit het eerste deel van de reeks. Hierdoor is het overigens aan te raden om eerst Blauwe maandag te lezen: het verhaal loopt door in Dinsdag is voorbij.

Sfeervolle beschrijvingen
Mooie aanvulling op de spannende verhaallijnen zijn de verschillende beschrijvingen van historisch Londen. Frieda wordt geteisterd door slapeloosheid en maakt vaak lange wandelingen door de sfeervolle Britse hoofdstad. De lezer dwaalt met haar mee.

‘Toen ze op straat liep, voelde het alsof ze nog sliep. Het was donker, stil en koud. Ze liep door Golden Lane, die overging in Clerkenwell Road en bedacht toen dat ze langs de route liep waar vroeger de stadsmuren van Londen hadden gestaan. Destijds zou dit een wandeling zijn geweest door de moestuinen en boomgaarden en langs beken.’

Interessant zijn ook de psychologische analyses die Klein maakt, van zichzelf en de mensen in haar omgeving. Deze analyses zijn scherper dan in het eerste boek en dit zorgt ervoor dat de vriendengroep beter uit de verf komt.

Elke zin telt
Dinsdag is voorbij is vlot geschreven. Geen moment raakt de vaart uit het verhaal. De lezer wordt niet vermoeid met alinea’s die er niet toe doen. Elke zin telt. Daarnaast wisselt verhaalperspectief regelmatig, waardoor de lezer continu nieuwe informatie krijgt.

Hoewel minder verrassend dan Blauwe maandag is het plot van Dinsdag is voorbij wel bevredigend. De losse eindjes worden afgewikkeld, op de rode draad uit deel een na. Hierdoor is het weer met smart afwachten op het volgende deel uit deze zeer lezenswaardige reeks.

Gepubliceerd op: 24-06-2012