De maagd Marino is een roman die insloeg als een bom. Net als het werkelijke verhaal waar de roman op gebaseerd is, leverde de publicatie veel geschrokken reacties op. Auteur Yves Petry las in de krant het verhaal van twee mannen, die elkaar ontmoetten op het internet en van wie de een zich vrijwillig, gedeeltelijk, liet opeten door de ander. Met behulp van het perspectief zorgt Petry er voor dat de lezer zich kan inleven in zowel dader als slachtoffer.

Petry baseerde zich op slechts één krantenartikel, waarna hij zich volledig afsloot voor verdere berichtgeving over de moord. De maagd Marino is niet een complete navertelling van het werkelijke verhaal. De auteur heeft zijn eigen invulling gegeven aan het thema van kannibalisme. De roman gaat namelijk niet over het opeten van een mens door de mens, maar over het waarom. Bruno Klaus beseft op een gegeven moment dat het doel in zijn leven is om te sterven en bij toeval stuit hij op Marino. Ze beginnen een vreemde, seksuele relatie, waarbij Bruno langzaam zijn plannen uit te doeken doet voor Marino die raar genoeg instemt met zijn ideeën. Marino zal eerst Bruno’s geslachtsdeel afhakken en hem daarna vermoorden.

Ontluisterend en verwarrend
De roman opent midden in de misselijkmakende scène van de dood van Bruno Klaus. Bruno heeft besloten dat voordat hij sterft, zijn penis afgesneden moet worden. Het beeld van Bruno met zijn onderbroek op zijn knieën is erg ontluisterend, maar ook de vastberadenheid waarmee Marino zijn klus klaart brengt de lezer in verwarring. Welke man, of welk mens, laat zich nu overhalen om een dergelijke daad van zelfverminking en uiteindelijk moord uit te voeren?

De moord wordt beschreven vanuit een afstandelijk perspectief, alsof het is opgenomen en anderen beschrijven wat er te zien valt op de film. Vanaf pagina vijftien maak je plotseling kennis met deze verteller, die zich vanuit het niets begint te bemoeien met de handelingen van Marino. De lezer wordt opgeschrikt uit zijn afschuw en moet door de dwingende schrijfstijl van Petry beginnen met analyseren. Wie is dader, wie is slachtoffer?

Kannibalisme
Tegen het einde van de roman dringt het pas tot de lezer door dat het niet Bruno’s bedoeling was om van zijn dood een kannibalistische daad te maken. Petry weet de lezer totaal in verwarring te brengen door de volgende zinnen: “Op een gegeven moment deed Marino me een voorstel waarvan later zou worden beweerd dat het van mij kwam. […] De ijdeltuit in mij voelde zich gevleid bij de gedachte dat mijn mooie, harde billen […] zo onweerstaanbaar waren dat een ander ze letterlijk wilde opeten.”

Marino wil graag de billen van Bruno opeten en deed dit ook, maar hij schuift zijn daad tijdens zijn proces af op Bruno zelf. Zonder dit element had de moord mensen veel minder geschokt. Moorden zijn inmiddels dagelijks kost door de reikwijdte van de massamedia, maar kannibalisme is extremer en schokkender.

Petry maakt gebruik van het perspectief om de lezer tot in het uiterste te laten nadenken over de schuldkwestie en slaagt hier ook in. Hij dwingt de lezer om naar binnen te keren en zijn eigen gevoelens over de kwestie te onderkennen. Wat vind je erger: de drang naar de dood van Bruno, of de kannibalistische neigingen van Marino?

Gepubliceerd op: 02-05-2012