Carry Ryan beschrijft in de Young Adult-roman De hongerige golven een angstige wereld waarin de mens lijkt uit te sterven. In deze fictieve wereld moet de jonge Gabry zien te overleven, ontdekt ze de liefde en gaat ze op zoek naar haar verleden. De schrijfster verwerkt ethische vragen over leven en dood in het verhaal, dat ondanks zijn lugubere inhoud niet bijzonder spannend wil worden.

In De klauwen van het woud konden de lezers het verhaal lezen van de jonge Mary. De schrijfster neemt in De hongerige golven een vlucht door de tijd. Gabry is de dochter van Mary en leeft in de beschermde wereld binnen de hekken van de stad Vista. Buiten de hekken, in het woud, leven de Mudo en Brekers. Dit zijn mensen die door een infectie zijn gestorven en als zielloze wezens rondzwerven op zoek naar mensenvlees.

Wanneer de jongen waar Gabry verliefd op is, geïnfecteerd raakt door het virus gaat ze hem achterna. Tijdens haar zoektocht ontmoet ze Elias, die haar helpt te overleven en haar hart ook sneller doet kloppen. Gabry komt erachter dat ze oorspronkelijk uit het Woud komt en gaat op zoek naar haar verleden.

Hoop doet leven
De angst voor de Mudo en Brekers beheerst het leven van de personages in De hongerige golven; er gaan voortdurend mensen op gruwelijke wijze dood. Toch willen niet alle bewoners de hoop opgeven. Op sterke wijze symboliseert de titel deze  tegenstelling. Enerzijds verwijst het naar de dreigende aantallen Mudo en anderzijds naar de zee die Gabry er aan herinnert dat de wereld nog meer te bieden heeft, dan alleen de dood. Zij wil de hoop nog niet opgeven:

‘Misschien wordt het tijd dat we leren dat we niet binnen de grenzen hoeven te blijven die we onszelf hebben gesteld. Misschien moeten we leren om ze te verleggen. Om iets terug te halen van wat er verloren is gegaan.’

Weinig spanning
Ondanks de constante dreiging weet Ryan de spanning niet goed vast te houden. De actie die plaatsvindt is eentonig doordat de gevechten en ontsnappingen op elkaar lijken en steeds hetzelfde resultaat opleveren: iemand gaat dood of de situatie verandert niet. Het gebrek aan variatie is ook terug te vinden de gedachtegangen van Gabry. Die vertonen weinig ontwikkeling, waardoor de lezer geneigd is passages over te slaan tot er weer wat gebeurt.

De hongerige golven is geen vervolg op De klauwen van het woud, maar de lezers die het verhaal nog niet gelezen hebben, vragen zich voortdurend af wat er zich in het verleden afgespeeld heeft. Eigenlijk is de spanning die door deze onwetendheid ontstaat interessanter dan het plot van De hongerige golven.

Leven na de dood
Met ethische vragen over het leven na de dood probeert Ryan op weinig vernieuwende wijze diepgang te geven aan het verhaal. Wat gebeurt er bijvoorbeeld met je ziel als je een Mudo wordt? Het zijn vragen die in het horror- en fantasygenre vaak gesteld worden, waardoor de lezer niet door een nieuwe benaderingswijze tot nadenken aangezet wordt.

Carry Ryan weet de lezer niet mee te slepen in het verhaal van De hongerige golven door de uitzichtloze situatie. Het gebrek aan spanning en prikkelende ethiek bieden een weinig uitdagende leeservaring.

Gepubliceerd op: 01-05-2012