Hoewel het nieuwste werk van Per Oostrum voortdurend trekjes vertoont van een managementboek, lijkt de auteur een loopje te nemen met dit genre. Mannenleed is een fascinerend verhaal over de mislukte carrière van een consultant. Een crisisroman. Zonder twijfel een fictief boek, maar misschien toch ook niet helemaal buiten het managementgenre te plaatsen.

Mislukte carrière
Consultant Mark Speelman weet precies wat hij wil bereiken. Partner worden van een accountantsmaatschap. Jarenlang is hij ervan overtuigd dat dit middels hard werken bereikt kan worden. Als blijkt dat hij de gedroomde carrière voorlopig kan vergeten, is het gedaan met de werklust. Een auto-ongeluk is voor hem het signaal dat het roer om moet, maar een abrupte omslag naar een nieuwe carrière blijkt nog niet zo gemakkelijk.

Mark moet niets hebben van bovennatuurlijke zaken. Zweverige trainingen op zijn werk ziet hij als klinkklare onzin, maar toch is zijn vrouw Annemieke van mening dat een spiritueel therapeut hem weer energie kan geven. De scepsis van Mark, veelal aan de lezer gepresenteerd als korte gedachtespinsels, geven een goed beeld van zijn naïeve instelling en verklaren de titel van het boek. Geregeld zorgt dit voor hilarische intermezzo’s. ‘‘Wij zijn allemaal een zendmast,’ zei ze. Ja, en ik ben een vliegtuig.’

Managementboek?
De drie delen, getiteld Streven, Zoeken en Vinden, doen denken aan een managementboek. Toch komt het werk voornamelijk over als een fraaie roman. Het verhaal lijkt zich juist af te zetten tegen de vage terminologie uit de vakliteratuur. Desalniettemin blijft Mark gedurende het Zoeken hangen in de esoterische hoek. Feitelijk voert hij nauwelijks iets uit, maar toch verveelt het verhaal geen moment en loopt het vlot door. Het is dan ook spijtig dat de lezer veelvuldig struikelt over de uitzonderlijk vele drukfouten. ‘Nog een week had ik te gaan voor ik weer naar kantoor moes. Voor ik weer verder moest mt de rest van ijn leen.‘

Mark ziet uiteindelijk in dat hij meer in zichzelf moet geloven. Lekker doen waar hij zelf zin in heeft. Termen als ‘passie’ en ‘het nastreven van dromen’ brengen het boek weer helemaal in de managementsfeer. De rode draad van het verhaal komt daarmee in een vicieuze cirkel terecht. Geloven in jezelf komt neer op het afhouden van het bovenaardse, en toch heeft juist dat laatste tot Marks inzicht geleid. Een nuttig inzicht, want de partner in spe weet uiteindelijk toch zijn droom waar te maken. Al is het op een andere wijze dan hij zich had voorgesteld. Dit geeft een verrassende draai aan het verhaal.

Verwarring
Nog verrassender wordt het gedurende het lezen van de epiloog. Het is enkele tientallen jaren later en de lezer ontmoet Mark in een wel zeer bijzondere situatie. Hij is inmiddels overleden, maar kijkt vanuit het ‘hiernumaals’ vrolijk mee naar zijn eigen begrafenis. De man voor wie het ontastbare al te zweverig was heeft zowaar kennis gemaakt met zijn beschermengelen en laat iedereen daarmee achter in verwarring. Moeten we nu in onszelf geloven, of toch in het onbekende? Beter is het waarschijnlijk als iedereen gewoon zichzelf blijft. Niet voor niets is in het motto terug te vinden: ‘Love the world as you love your own self.’ Daarmee presenteert Mannenleed een opvatting die alle echte managementboeken overbodig maakt.

Gepubliceerd op: 01-03-2012