Als je ooit in Egypte bent geweest, voel je bij het lezen van Een liefde in Luxor opnieuw de beklemmende hitte die je teisterde toen je door de Koningsvallei liep. Maar ook als je de Nijl nog nooit met eigen ogen hebt gezien, kun je je goed inleven in het verhaal. De Canadese auteur Kate Pullinger weet een stijve negentiende-eeuwse geschiedenis op een zeer aangename wijze te vertellen. Al zal de liefde nooit van de bladzijde afdruipen.

In Een liefde in Luxor draait het allemaal om de zieke lady Duff Gordon. Ze behoort tot de high class van het Victoriaanse Londen, een tijd die zich kenmerkt door de goede zeden. Milady is zo ziek dat ze naar Egypte afreist om haar levenseinde uit te stellen. Haar dienstmeisje Sally Naldrett is de hoofdrolspeelster van de roman; de verzonnen geschiedenis wordt door haar ogen verteld. Sally reist met haar lady mee en wijkt niet van haar zijde. Totdat de knappe hulp in de huishouding Omar zijn intrede doet.

Victoriaanse stijfheid
Dat het hele verhaal zich afspeelt in de Victoriaanse tijd wordt op iedere pagina duidelijk. De corsetten en hoogopgeknoopte jurken worden vervangen door Arabische kledij, maar zodra milady dat noodzakelijk acht, worden de veters hard aangetrokken.

Het ene moment kamt lady Duff Gordon nog de haren van haar diensmeisje, het andere moment ontzegt ze haar de toegang tot haar huis.Die onoverbrugbare hiërarchie dringt tot je door wanneer Sally een beeld van zichzelf schetst: “Ze hield van me, dat staat vast, dat wist ik en daarvan was ik altijd overtuigd geweest, maar het bleek dat ze van me hield als van een lievelingshuisdier.”

Duizen-en-één-nacht
Uiteindelijk is de haat van milady en het verdriet van Sally allemaal de schuld van een man. Omar Aboe Halaweh laat de Engelse vrouwen de wonderen van Egypte zien. De tempels die het gezelschap bezoekt, waren toen nog niet gevuld met duizenden zwetende toeristen. De wegen waren nog niet volgestroomd met stinkende auto’s. Als lezer droom je weg bij het idyllische beeld van jonge avonturiers die onder een flonkerende sterrenhemel hun matje neerleggen in de Osiriskamer van de eilandtempel van Philae.

Ook Sally droomt weg, in de armen van Omar. En daar is milady niet van gediend. De tweede helft van het boek is volledig gewijd aan de kwellende pijn die het dienstmeisje daardoor ondergaat. Je leeft mee met Sally en haar onvermogen frustreert mateloos. Voor een historische roman, waarin het overgrote deel van de gebeurtenissen is verzonnen, wordt het tragische lot van Sally iets te lang opgerekt. Hierdoor leer je de personages wel zodanig goed kennen dat het einde plots komt en onbevredigend is.

Gepubliceerd op: 06-12-2011