Alles is Carmen is het debuut van schrijfster en beeldend kunstenaar Alma Mathijsen. Dat laatste heeft een aardige weerslag op het boek, want zoals het een kunstenaar betaamt, zoekt Mathijsen flink de grenzen op. Hoofdpersonage Carmen is namelijk bijzonder uitzinnig. Dit pakt op twee tegenstrijdige manieren uit.

Het mag duidelijk zijn dat in Alles is Carmen, alles om Carmen draait. Carmen is bijna 22 jaar, neurotisch en heeft een voorliefde voor zwemmen in de grachten. Maar waar het vooral om draait is haar liefde voor Chris. Hij is haar enige echte liefde en daar mogen we 270 pagina’s lang alles over weten.

Meer dan deze liefde omvat het verhaal dan ook niet: Mathijsen vertelt wat Carmen doet als ze bij Chris is, hoe ze aan hem denkt als ze niet bij hem is en hoe ze instort als hij het uitmaakt. Toch lijkt dit vrij weinig omvattende verhaal niet nadelig uit te pakken. De lezer heeft zijn of haar volledige aandacht namelijk nodig voor het personage Carmen en hoeft dus niet vermaakt te worden met een bijzondere rode draad. Carmens kronkelende hersenspinsels houden de lezer voortdurend bezig. Ze interesseren, maar verrassen vooral.

Mathijsen houdt geen maat
Maar helaas kan Mathijsen geen maat houden. Alles wat maar gek en anders is, moet door Carmen gedaan worden. Dat ze vroeger vriendinnetjes met een nijptang kneep is niet genoeg. Carmen moet Chris ook laten weten dat, bij wijze van grapje, zijn vader van poep met kots houdt. En wanneer ze verdrietig is zou Carmen graag tegen de holle ribbenkast van een net geslachte koe willen kruipen. Mathijsen lijkt volledig door te slaan in haar ‘kunstzinnigheid’. Een tandje minder had geen kwaad gekund.

Wel vormt de schrijfstijl van de auteur een mooi contrast met de complexe persoonlijkheid van Carmen. De zinnen zijn helder, kort en sterk. Een verademing tijdens het lezen van al die rariteiten. Ook de vele lijstjes die Mathijsen in het boek presenteert, brengen orde in de chaos aan. Wanneer Chris een punt achter de relatie met Carmen zet en Carmens hersenen weer eens overlopen van de buitensporige emoties, duikt er ook zo’n fijn geordend lijstje op:

“Ik pak een nieuw vel en schrijf mogelijkheden op.
1. Doorgaan met mijn leven
2. Een ravijn in springen
3. Naar een psychiater
4. Emigreren
5. Niet accepteren”

Het is jammer dat Mathijsen haar ideeën over ‘anders zijn’ zo ver heeft door willen voeren. Schrijverspotentie is zeker aanwezig, maar wanneer zij Carmen iets normaler had geïntroduceerd, was het een veel specialer boek geworden.

Gepubliceerd op: 14-10-2011