In Exit geeft Hans Pos een spannend beeld van de harde drugswereld waar Cecilia, het hoofdpersonage, een grote carrière voor zichzelf in heeft gemaakt. Pos schrijft met vlotte pen vanuit meerdere perspectieven. Hij is vooral vaardig in het uitgebreid beschrijven van de omgeving. De spanning blijft er tot het einde in, alsof je naar een film zit te kijken.

Verhaal
Exit draait om het verhaal van Cecilia. Zij is een belangrijk tussenpersoon in de Colombiaanse drugswereld en staat volledig onder de invloed van drugsbaas Ricardo Morales. Aan haar carrière komt plotseling een einde en ze krijgt de keuze om tegen Morales en zijn soortgenoten te getuigen. Hierdoor is zij genoodzaakt om zich als een ander persoon voor te doen en onder te duiken voor Morales. Wanneer ze eindelijk gewend is aan haar nieuwe identiteit wordt ze door omstandigheden gedwongen terug te gaan naar haar oude leven.

Niet alleen het leven van Cecilia wordt gevolgd, maar ook van de belangrijkste mensen om haar heen. Zo kom je als lezer te weten hoe Morales een gewetenloze drugsbaron is geworden en hoe moeilijk het voor beste vriendin Iris is om iemand af te zien glijden de onderwereld in. Zelfs tegen het einde van het boek worden nieuwe personages geïntroduceerd. Dit is echter niet storend, maar zorgt juist voor extra spanning. Het is intrigerend om te lezen hoeveel verschillende personen betrokken zijn bij het verhaal en je blijft lezen om erachter te komen wat die mensen allemaal meemaken.

Beschrijvingen
Hoewel Cecilia de hoofdpersoon is, wordt het verhaal vanuit het perspectief van meerdere personen beschreven. Deze manier van schrijven is zeer verfrissend,  je krijgt verschillende invalshoeken van hetzelfde verhaal, waardoor je als lezer het boek niet meer weg kunt leggen. Het wordt de lezer wel moeilijk gemaakt om zich te identificeren met Cecilia of een ander personage. De personages zijn niet voldoende uitgediept. Zo is het is niet duidelijk hoe Cecilia ooit in de drugswereld terecht is gekomen, waardoor je haar achtergrond niet kent. Het verhaal wordt hierdoor minder aannemelijk.

Pos schrijft wel uitgebreid over de omgeving. Door zijn beschrijvingen kun je je als lezer precies voorstellen hoe de omgeving eruit hoort te zien. Een voorbeeld hiervan is deze passage:

“De haciënda, hoog gelegen in de bergen, bood inderdaad een schitterend uitzicht over zee. Het was niet alleen een rustieke plek waar talloze rozen in bloei stonden, het was vooral een strategisch gelegen fort. Het wemelde er van de met zware mitrailleurs bewapende bewakers. Ze liepen langs een rosarium waar de rozen bijna alle kleuren van de regenboog hadden.”

Als lezer is zo’n uitgebreide beschrijving vaak niet nodig, je wil zelf kunnen fantaseren hoe mooi of lelijk de omgeving is. Het is duidelijk dat Pos in beelden denkt, dat is hij gewend uit de filmwereld waarin hij werkt. In dit boek is het echter niet nodig.

Boeiende schrijfstijl
Exit leest soepel weg. De hoofdstukken bestaan uit een paar pagina’s met als gevolg dat je het boek niet weg kunt leggen; die paar pagina’s kunnen er ook nog wel bij. Bovendien blijf je lezen door het afwisselen van personages, je wilt weten hoe het verhaal van die ene persoon verder gaat. Het is een slimme manier om het verhaal boeiend en spannend te maken.

Soms krijg je het idee dat Exit meer een verhaal voor een film is. Er zit veel snelheid in en het einde is meer passend in een film dan in een boek. Er komen veel personages in voor en Pos heeft een verfrissende manier gevonden om deze personen te introduceren in het verhaal. Met zijn debuut heeft hij een zeer spannende thriller afgeleverd.

Gepubliceerd op: 15-10-2011