In Die zomer maken we kennis met Jack Armstrong, voormalig militair, maar nu aan bed gekluisterd vanwege een ongeneeslijke ziekte. Het is daarentegen zijn vrouw die overlijdt. Zij komt om bij een auto-ongeluk, Jack wordt wonder boven wonder beter verklaard. Hij verhuist samen met zijn drie kinderen naar het huis waar zijn vrouw opgroeide, in de hoop op meer geluk.

Soap op print
Die zomer is simpelweg een soap op print: ongelukken gebeuren als donderslag bij heldere hemel, wonderen ruimen de ellende weer op en uiteindelijk is alles weer vergeten en vergeven. Gebeurtenissen volgen elkaar daarbij razendsnel op. Motorritjes worden in twee zinnen gemaakt, spijtbetuigingen in drie. Hierdoor doet het geheel wat afgekapt aan.

Maar dan gebeurt er iets bijzonders. Hoofdpersonage Jack wordt voor de rechter gesleept omdat er twijfels te plaatsen zijn bij de manier waarop hij zijn kinderen opvoedt. De dag waarop de kinderen uit huis geplaatst moeten worden is ook de dag waarop dochter Mikki spoorloos verdwijnt. Baldacci daarentegen vindt op dat moment iets heel belangrijks terug: zijn scherpe pen.

Een ommekeer
Want de rust keert weder in het verhaal en de zoetsappige, ietwat ongeloofwaardige soapserie heeft plaatsgemaakt voor een spannende actiefilm. De bladzijdes waarop Jack op zoek gaat naar zijn verdwenen dochter zijn niet alleen echte pageturners, het geheel is ook beeldend geworden. Dankzij de detaillering is het alsof je vanaf de zijlijn toekijkt.

Bovendien voegt Baldacci een mooi element toe. Jack is vastberaden het kapotte licht van de vuurtoren, de favoriete plek van zijn vrouw, te maken. Tevergeefs, tot op het moment waarop het hardste nodig is: de cruciale minuten waarin hij Mikki in het donker probeert te vinden. Toegegeven: ook wat cliché en net té toevallig – Baldacci leert het blijkbaar toch niet helemaal af in deze roman -, maar toch voel je net als Jack zelf een golf van opluchting om deze perfecte timing.

Na 238 bladzijden lijkt het werkelijk alsof je, weliswaar voor maar 30 bladzijden, een nieuw boek binnenstapt. Want waar Die zomer in het begin hinderlijk wegleest is het einde het werk van een volwaardig schrijver. Spanning, dát is Baldacci’s genre.